Back To Top
Otistik çocuklar ve anne-babalarına dair

Otistik çocuklar ve anne-babalarına dair

- A +

Cahit Külebi ne güzel anlatır Anadolu’yu.

Dizeleri arasında gezinirken, bazen Niksar’daki evinizin bahçesinde küçük bir serçe gibi hissedersiniz kendinizi.

Bazen, Sivas yollarında ağır ağır giden kağnıların arasında yoksul bir köylü.

Bazen de sevimli bir bebekle dertleşen hüzünlü bir yürek.

“Benim doğduğum köyleri / Geceleri eşkiyalar basardı, / Ben bu yüzden karanlığı hiç sevmem / Konuş biraz.”

Şair muhayyilesi bu. Minicik bebeleri de konuşturur elbet. 

Ama her şey şiirlerdeki gibi olsa keşke.

***

Konuşma çağına geldiği halde çocuğunuz suskun… Bir anlam veremiyorsunuz önceleri... Sorup duruyorsunuz kendi kendinize.

“Nesi var, neden böyle?”

“Niçin böyle kayıtsız sorularıma?”

“Neden ‘anne’, ‘baba’ diye seslenmiyor bir kez olsun?”

Bir süre sonra buluyorsunuz cevabı. Tarifi imkânsız duygularla dolu o tek kelimelik cevabı:

Otizm!

***

Önce şaşkınlık... Sonra, birazcık isyan karışımı sorular:

“Neden benim çocuğum?”

“Neden bizim çocuğumuz? “

Bir noktadan sonra bu nevi soruların anlamı kalmıyor artık. Gerçeği kabulleniyorsunuz.

***

YIL 1990.

Devlet Bakanlığı Aile Kurumu’nun sipariş ettiği dizilerimizden birinin setindeyiz.

Yeşil bir alan... Senaryo gereği Sarıkız isimli ineğimiz de başrollerden birinde. Çocukluk yıllarımdan bir hatıra canlanıyor birden gözümde... Süt sağımı esnasında kovayı deviren boz ineğin buzağısı... Rahmetli Çiçek Yengem biraz öfkelenmişti ama ne sevimli sahneydi o!

Sarıkız’la şakalaşıp duruyorum. Yapımcı Ahmet Beyazıt:

“Başrol oyuncumuzu fazla şımartma, kapris yapıp diziyi yarıda bırakıverir sonra” diye takılıyor.

Tam bu sırada biri dokunuyor koluma. Dört yaşlarında sevimli mi sevimli bir kerata. Bakıp duruyor Sarıkız’a... Dokunmak istiyor ama biraz korkuyor gibi.

Elini tutuyorum. Birlikte Sarıkız’ın boynuna dokunuyoruz... Küçük afacan geri çekiliyor birden. Biraz sonra tekrar dokunuyor Sarıkız’a. Sonra bir daha, bir daha... Keyifleniyor. İki hecelik bir sevinç çığlığı atıyor.

Aynı anda bir kadın sesi duyuyorum. Dünyalar kendisinin olmuş gibi çığlık çığlığa sesleniyor:

“Babasıııı, Ali konuştuu!.. Babasııı, Ali konuştuu!..”

Anlıyorum gerçeği. Bizim afacan otistik!

Kadın sevinç çığlıklarına devam ediyor:

“Babasıııı, Ali konuştuu!.. Babasııı, Ali konuştuu!..”

***

Ali’nin annesi ve babasıyla bu vesileyle tanış oluyoruz.

Piknik yapmaya gelmişler. Eğitimli, genç bir karı-koca. Seramik işiyle uğraşıyorlar. A’dan Z’ye kendileri üretiyor, kendi mağazalarında satıyorlar.

Kısa bir süre içinde dostluğumuz ilerliyor.

Otistik bir çocuğun anne-babası olmak?... Kelimeler kifâyet etmese de anlatmaya çalışıyorlar. Önce baba söz alıyor.

“Çocuğunuzun otistik olduğunu öğrenmek... ilk duyduğunuzda şoka giriyorsunuz. Uçsuz bucaksız okyanuslarda seyahat etmeyi düşlerken, bir anda toprağa mahkûm olmak gibi bir şey. “

Sigarasından derin bir nefes çekiyor.

“Tıpkı benim hayat hikayem gibi. Okyanusları, gemi kaptanı olmayı hayal ederdim hep. Ne var ki bir kaza sonucu toprağa mahkûm oldum. Sonra da bir tesadüf sonucu seramikçiliğe yönelip ekmeğimi topraktan kazanmaya başladım... Kader...”

Anne, gülümseyerek oğlunu işaret ediyor; söze giriyor:

“Toprağa mahkûm oldun; ama bu arada tıpkı okyanusların güzelliği gibi, toprağın güzelliklerini de keşfetmeye başladın.”

Baba onaylıyor. Oğlunun saçlarını okşayarak devam ediyor.

“Ali’yle iletişim kurmak, toprağın gizemini, güzelliklerini keşfetmeye benziyor. Adım adım ilerleyen bu keşif bambaşka bir heyecan, bambaşka bir coşku... Ancak tadan bilir.”

Anlamlı bir ifadeyle iç geçirerek devam ediyor:

“İnsanız nihâyet...arada bir hüzünlendiğim de oluyor tabii... Ama artık şu gerçeğin bilincindeyim: Denizleri hayal edip durursan...”

Oğlunun şefkatle kucaklıyor:

“Toprağın da aynı derecede büyük bir bereket kaynağı olduğunu gözden kaçırırsın.”

Anne, belirgin bir mutluluk ifadesiyle giriyor söze:

“Bir zamanlar, bereket deyince aklımıza yalnızca para gelirdi. Oysa huzur da mutluluk da bereketlenirmiş. Bütün bunları Ali’yle keşfettik.”

***

Otistik çocukların anne-babaları... “Anne”den, “baba”dan daha öte bir isim vermeli onlara... Ama onların buna ihtiyacı yok. 

Tek beklentileri, otizm konusunda biraz farkındalık!

Diğer Yazıları

Yorumlar

Yorumlar
Anne 18 Temmuz 2017 14:32
Otistik çocukyetiştirmenin ne demekolduğunu anneler bilir. Çocuk sürekli olarak kendidünyasında, bir kerecik olsun anneninGözlerine bakmıyor. Bir kez olsun bakıverseannenin kalbindeki acıyı görecek,
empati 18 Temmuz 2017 13:10
yaşam denenkoşturmaca arasında birkaçdakikalığına da olsa durup düşünmemizi, kendikendimizi sorgulamamazı sağlayan tümceleriniz içinçok teşekkürler. sanıyorum asılsorun otizm, down sendromu vs değil. asıl sorun, kendininormal kabul eden bireylerdeki empati yoksunluğu.
Kervansaray 18 Temmuz 2017 12:44
Kendimizi normal insan olarak kabul ediyor ve birilerini ötekileştiyoru. Öncelikle şu soruyu cevaplamamıza gerekir. Normal insan nedir, neye ve hangi ölçüye göre.?
sarıkedi 18 Temmuz 2017 11:39
otistik çocuklarla ilgili olarakİzlediğim birProgramda bu çocuklarımızın evcil hayvanlarla, atlarla çokSıcak ve anlamlı bir iletişim kurabildiklerine tanıkOldum. kötülük nedirBilmeyen hayvanlar alemiyle kurulanBu iletişim, bencil, menfaatperest insanlara bir mesaj mı acaba?
Konyadansaygılar 18 Temmuz 2017 08:23
Cahit külebinin şiirinden konuya harika birBağlantı yapmışsınız. Keşke buşiirlerin tamamını yayınlasaydınız. Selamvesevgile
sibel 18 Temmuz 2017 07:52
yusuf bey, öncelikle böylesine önemli bir konuyu ele aldığınız için teşekkür ediyorum. gerçekçi bir yaklaşımın yanısıra duygusal bir ifade tarzıyla konuya yaklaşmışsınız. madem ki duygusal bir atmosfere girdik ben de birkaç tümceyle görüşlerimi ekleyeyim. otizme bir de şu açıdan bakalım. dalaverenin, entrikanın, sömürünün egemen olduğu bir dünyada yaşıyoruz. zaman zaman bu vahşet dünyasından uzaklaşmak, içimize kapanmak istemiyor muyuz? eğer otistik diye, içine kapanık diye toplum dışına ittiğimiz bu insanlar çoğunlukta olsalardı ne savaş, ne sömürü ne entrika kalırdı.
Çöldeserap 17 Temmuz 2017 17:49
Bu Hırs, menfaat dünyasında, bu kargaşa ve patırtı kütütürtüsü arasında öyle insani konulara değiniyorsunuzki çölün ortasında yeşillik Görmüş gibi şaşırıyoruz. Çok teş.
beşiktaş 17 Temmuz 2017 13:30
yıllar önce yağmur adam İsimli bir film izlemiş ve çok duygulamıştım. filmdeki otistik kişi Orta yaşlıydı, sizin yazınızdaki çocuk olduğu için Daha da duygulandım.
mediha 17 Temmuz 2017 12:03
farkındalılk Konusu zamanzaman gündeme getiriliyor ama köşebaşlarınayapıştırılan afişlerle vatandaşı Bilinçlendirmeye çalışmak yeterlideğil.. ben şahsen, sade birvatandaş Olarak bu konuda neler yapmakgerektiğini, nasıl katkıda Bulunmam gerektiğini bilmiyorum.
KAARİ 17 Temmuz 2017 10:23
Ömrünüze, dilinize ve gönlünüze bereket yağsın...
X

Her an haberdar olmak ister misin?

Aşağıdaki butona basarak tüm haberlerimizden anında haberdar olabilirsin. Tıpkı telefonunda olduğu gibi sana bildirimler göndereceğiz. Bu servisi dilediğin zaman iptal edebilirsin.

TIKLA HABERLER ANINDA ULAŞSIN