Bekleyiş

Sırtı iyice kamburlaşmıştı. Elindeki sandalyeyi sürükleyerek götürüyordu. Yardım etmeyi teklif ettim, kararlı bir ifadeyle reddetti. “Zaten buraya koyacaktım” dedi. Sonra sürüklediği sandalyeye oturdu, etrafa bakmaya başladı. Üstünden başından ve halinden görmüş geçirmiş biri olduğu anlaşılıyordu. Hatta sabah tıraşını bile olmuştu. Ama üstüne başına buram buram hüzün ve yalnızlık çökmüş gibiydi. Dışarıda yağmur yağıyordu. Onunla benim dışımızda kütüphanedekilerin hepsi gençti. Tek başına olanlar ya kitap okuyor ya ders çalışıyor, yani test çözüyorlar, genç sevgililer birbirlerine bakıyor, birbirlerine arzu ve heyecanla bir şeyler fısıldıyor ya da birbirlerinin başına omuzlarını yaslayıp gözleri kapalı bekliyordu. Bir gelecek planları olmasa da bir hepsinin geleceğe dair bekledikleri bir şeyler vardı. Bu gençler için ‘gelecek’ gelecekti. Ama onun için (ve benim için de) durum biraz değişik. Bir köşede tek başına oturup gelmesi mukadder olanı beklemek… Mahzunluğu bundan dolayı mıydı bilmiyorum. Beklerken beraber birer çay içip sohbet edelim dedim, hal diliyle onu da reddetti. Belli etmeden fotoğrafını çektim. Galiba hissetti ama bir şey söylemedi. İzin alamadığım için beni bağışlasın. Onun için de dua edebilirim ancak.