Çocuğu çok bal yiyen bir kadın, imama gidip çocuğuna az yemesi için nasihat etmesini istiyor. İmam, kırk gün sonra gel diyor. Kırk gün sonra çocuğa nasihat ediyor. Kadın kırk gün önce niye etmediğini sorunca, “O zaman ben de bal yiyordum. Bal yiyenin başkasına bal yeme” demesi işe yaramaz.

Bu kıssadaki imamın, Ebu Hanife olduğu rivâyet edilir.

Bu seneki YGS sınavında Kartal Anadolu İmamhatip Lisesi’nin 128 öğrencisinden 45'i mühendislik, 33’ü tıp fakültelerinde okumaya hak kazandı. Ne güzel! Bunun gibi başka liseler de var. Hepsi gururumuz. Fakat mezkûr lisenin başarısı niye mercek altına alınmıyor diye hayıflananlar var. Niye alınsın ki? Merak eden gidip öğrensin, çocuğunu göndersin.

Aslında bu başarının imamhatiplere teveccühü arttırması, hattâ patlama yapması isteniyor ama olmuyor.

Yazılarımda imamhatipler hakkında ne düşündüğümü açıkça ifâde eden biriyim. İmamhatipli değilim, çocuklarımı göndermedim. Karşı da değilim. Taraf da değilim. Gitmediğim, çocuklarımı göndermediğim bir okulu överek başkalarına dayatmam.

Kartal İmamhatipin edebiyat öğretmeni Celâl Fedâi, “Kartal Anadolu Lisesi vak’asİ üzerine öyle görünüyor ki kimsenin düşünmeye niyeti yok.” diye hayıflananlardan. Bunu, yine böyle hayıflanan bir yazarın köşe yazısında okudum. Yazar, okul 1994’de Türkiye birincisi çıkardığından beri bu konu üzerine düşündüğünü ifâde etmiş. Şu cümleler, Celâl Fedâi’ye âitmiş:

“Kartal Anadolu İmam Hatip Lisesi, üniversite yerleştirme sonuçlarından açıkça görülüyor ki fen ve mühendislik alanlarında çarpıcı bir başarıya imza atmış. 128 mezundan 45 mühendislik, 33 tıp... Eğer bu rakamlar bir şey ifade ediyorsa ki bana göre şahsiyetli bir tek mühendis-doktor, şahsiyetsiz yüz taneye tercih edilmez. Başka türlü Selçuk Bayraktar yetişmez sözgelimi mühendislikte. Türkiye'de savunma sanayimizde yüz akımız nice mühendis var. Yüz akı doktorlarımız da hiç de az değil.”

Fedâi, açıklamasını şöyle bitirmiş

“Umuyorum ki önümüzdeki günler bu bahisler soğukkanlılıkla ele alınabilir.”

Celâl Fedâi’yi tanımıyorum. Belli ki idealist bir öğretmen. Kartal Anadolu İmamhatip Lisesi’nin başarısından ziyâde şimdi yazacaklarıma kafa yormasını diliyorum.

Evvelen; mezkûr köşe yazarı imamhatipli değil. Çocuklarını da göndermemiş. Hangi okullara gönderdiğini açıkça söyleyeceğini zannetmiyorum.

İkinci olarak; Celâl Fedâi’nin kendisi ve eşi de imamhatipli değil. Çocuğu imamhatipli mi bilmiyorum.

Üçüncüsü; örnek verdiği Selçuk Bayraktar imamhatipli değil.

Dördüncüsü; imamhatiplerinin kurucusunun çocukları ve torunları bile imamhatipli değil.

En mühimini, sona sakladım. Yazarın bahsettiği 1994’de, Kartal Anadolu İmamhatip öğrencisi, basının karşısına, “Kartal Anadolu İmamhatip” yazan tişörtüyle değil, “FEM Dersanesi” yazan tişörtüyle çıkmıştı. Yazar, ya bunu unuttu veya “Amaan kim hatırlayacak ki” diye umursamadı. Yaaaa bıldırki hurmalar böyledir işte!

Sonra ne mi oldu? Elbette bu başarıdan kârlı çıkan cemaatin dersânesi oldu. İmamhatiplilerin ve özellikle milli görüşçülerin teveccühünü kazandı. Her evden bir evlat, her eve bir dâmât projesi, tıkır tıkır işledi. Mesele, dersâne bazında kalmadı. İmamhatip dâvâsını dilinden düşürmeyenler, çocuklarını, cemaatin kolejlerine gönderdi. Yurdum insanına da bol bol imamhatip tavsiyesi yaptılar.

Bahsi geçen öğretmene, yazara ve konu hakkında hayıflananlara arz ederim.

Bal kıssası gibi değil mi?