33. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali’nde Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması’nın ödülleri sahiplerini buldu. “MUTTER: Bir Annenin Hatıra Defteri” filmindeki rolüyle En İyi Kadın Oyuncu Ödülü’ne değer görülen Hazar Ergüçlü, ödül konuşmasında yaşanan toplumsal acılara ve madenci ailelerine dikkat çekti.
“HER GÜN APAYRI BİR KABUSA UYANIYORUZ”
Uzun zamandır bir şeylere sevinmenin zorlaştığını söyleyen Ergüçlü, şunları söyledi:
“Bir şeylere sevinmek çok uzun zamandır hepimiz için çok zor. Her gün apayrı bir kabusa uyanıyoruz. Kendin olmanın böylesine tehlikeli olduğu, hatta yasaklanmaya çalışıldığı bir dönemde, herkesin tek tipleştirilmeye, aynı kalıba sokulmaya çalışıldığı bu yerde ve sektörümüzde emeğimin görülmesi beni çok onurlandırdı. Öncelikle siz saygıdeğer jüri üyelerimize teşekkür ederim. Çok mutlu oldum."
MADENCİ AİLELERİNİ ANDI
Madencilere ve madenci ailelerinin yaşadığı acılara değinen Ergüçlü, kendi ailesinin madencilik geçmişini de anlattı. Soma’da 37 yaşında hayatını kaybeden madenci Kerim Ören’in oğlu Yaşar’ı gördüğünü belirten Ergüçlü, “Çok uzun zamandır o kadar çok acıya maruz kaldık ki uyuştuk gibi hissediyorum. Ama dün 37 yaşında Soma’da hayatını kaybeden madenci Kerim Ören’in oğlu Yaşar’ı görünce yine bittim” dedi.
“BENİM NENEM, DEDEM KÖMÜR İŞÇİSİYDİ”
Ailesinin de madencilikle bağını anlatan Ergüçlü, “Benim nenem, dedem kömür işçisiydi. Dedem bakır madenlerde çalıştı. Her madenci gördüğümde gözümün önüne kendi dedem, kendi nenem geliyor. İnsanca yaşayabilmek için, çocuklarını okutabilmek için verdikleri emek geliyor” diye konuştu.
“ALDIĞIM NEFESTEN UTANIYORUM”
Madenci ailelerinin yaşadığı acıya dikkat çeken Ergüçlü, “Madenci çocuklarını ağlarken gördüğümde ben yaşamaktan, aldığım nefesten utanıyorum. Bunu vicdanımı rahatlatmak veya bir şeyin sözcüsü olmak niyetiyle de yapmıyorum şu an. Sadece bu adaletsizlikler bana fazla geliyor ve ne yaparsam yapayım bu üzüntüyü içimden atamıyorum” ifadelerini kullandı.
“BİZ ADALETSİZLİKLE Mİ YAŞAYACAĞIZ?”
Ergüçlü, konuşmasını şöyle sürdürdü:
“Biz adaletsizlikle mi yaşayacağız? Biz böyle nasıl devam edeceğiz? Hep beraber, beraberce, insanca yaşayamayacaksak nasıl bir toplum olacağız? Yaşar’ın çektiği acı biraz da bizim sorumluluğumuz değil mi? O yüzden bunları söylerken Yaşar’dan özür diliyorum. Sadece burada onu anmaktan başka bir şey yapamadığım için. Yine de elimizde bir tek umudumuz kaldı. Onu da vermeyeceğiz demek istiyorum. Hepinize çok teşekkür ediyorum.”
