Araştırmada 65 yaş üstündeki 3 bin 777 kişi, yalnızlık durumlarına göre üç gruba ayrıldı: Hiç yalnızlık yaşamayanlar, ara sıra yalnızlık hissedenler ve kronik yalnızlık yaşayanlar.
Bulgulara göre kronik yalnızlık grubundaki katılımcıların yüzde 49'unda demans gelişti. Bu oran ara sıra yalnızlık yaşayanlarda yüzde 34, hiç yalnızlık hissetmeyenlerde ise yüzde 33 olarak kaydedildi.
İstatistiksel analizler, kronik yalnızlığın hiç yalnızlık yaşamayanlara kıyasla demans riskini yüzde 38 artırdığını gösterdi. Ara sıra yaşanan yalnızlığın ise risk üzerinde belirgin bir etkisi bulunmadı.
"YALNIZLIĞIN KRONİK VE KALICI HALE GELMESİ ÖNEMLİ"
Bordeaux Halk Sağlığı Merkezinden kıdemli araştırmacı Karine Peres, çalışmaya ilişkin yazılı açıklamasında yalnızlığın süresine dikkat çekti.
Peres, "Çoğu insan yaşamının bir döneminde yalnızlık yaşıyor ancak demans riskini artırabilecek olan, yalnızlığın kronik ve kalıcı hale gelmesi. Bu ayrım çok önemli." ifadelerini kullandı.
Kronik yalnızlığın uzun süreli stres ve bağışıklık sistemi üzerindeki olumsuz etkileri nedeniyle iltihaplanmayı tetikleyebildiğini belirten Peres, yalnızlığın fiziksel aktivitenin azalması ve kötü beslenmeyle de ilişkili olduğunu aktardı. Bu durumların kalp-damar hastalıkları ve diyabet gibi demans açısından risk faktörü olan sağlık sorunlarını tetikleyebildiğini kaydetti.
ARAŞTIRMACILARDAN SOSYAL BAĞLARIN ÖNEMİNE VURGU
Araştırmanın başyazarı Bordeaux Üniversitesinden Yvanna Simon, yalnızlığın değerlendirilmesinde kişilerin sosyal ilişkilerine yönelik algılarının da dikkate alınması gerektiğini belirtti.
Simon, "Sağlık çalışanları, sosyal hizmet uzmanları ve politika yapıcılar, toplumsal risk göstergesi olarak yalnızca birlikte yaşama durumuna odaklanmamalı, kişilerin bağ kurma ve yalnızlık konusundaki kendi algılarını da hesaba katmalı." değerlendirmesinde bulundu.
Araştırmanın sonuçları, "Aging & Mental Health" dergisinde yayımlandı.
