Konya’da yaşayan 68 yaşındaki Hasan Hüseyin Şenyıl, babasından devraldığı terzilik mesleğini 40 yıldır sürdürüyor. Şenyıl, el örgüsü ile yırtık, güve yeniği ve sigara yanığı olan kıyafetleri özenle tamir ediyor.
MESLEĞİN SON TEMSİLCİLERİ ARASINDA
Tarihi Bedesten Çarşısı’ndaki 12 metrekarelik dükkanında mesleğini icra eden Şenyıl, iş yerinin 8 metrekaresinin kendisinin, 4 metrekaresinin de kiralık olduğunu belirtti. Unutulmak üzere olan mesleğin son isimlerinden olan Şenyıl, işi devam ettirecek çırak olmamasından dolayı el örgüsü mesleğinin son temsilcilerinden olduğunu aktardı.
“FABRİKA DAHİ HİÇ KİMSE YAPAMAZ”
Meslek hayatına 1971’de başladığını söyleyen Şenyıl, "Babam terziydi. Babam bu dükkanı 1955 yılında açmış. 1971'den beri bilfiil çalışmaktayım. Eskiden tüccar terziydik. Ceket, pantolon, pardösü, yelek, şalvar, her şeyi dikerdik. 86-87 yıllarında ben bu örgü işine başladım. Onu da arkada bir ustam vardı, ondan öğrendim. O da Allah rahmet eylesin rahmetlik oldu. Şimdi biz 86-87'den bu tarafa örgü işine devam ediyoruz. 71'de terziye başladım. 86-87'de bu örgüye başladım. İki sene sıkıntı çektim. Hakikaten bu örgü işi daha bir sıkıcı iş, sabır işi. Bunu iğne ile bir bir dokuyoruz. Bu sabır işi. Bu el örgüsünü makine değil fabrika dahi hiç kimse yapamaz. Ufak, parça, delik olduğu için. Fabrika büyük başlı dokur. Ama böyle sigara yanığı, güve yeniği gibi yerleri biz kendi ipliğimizle 10-15 santimetre ufak ipliklerle iğneyle elde dokuyoruz. Ceket, pantolon, gömlek, süveter, yelek, hatta ayakkabı, spor ayakkabının dahi örgüsünü yaptık. Adam kıymetli diye getirmiş. Ben de ‘değmez bunu yapmaya' dedim. ‘Arkadaş al bu kıymetli bir şey, al paranı yap' dedi. Biz de yaptık. Fileli ayakkabısını dahi dokuduk" ifadelerine yer verdi.
MESLEĞİ TEMSİL EDEN SON 30-40 KİŞİDEN BİRİ
Günümüzde kaliteli elbiselerin örmeye değer olduğunu fakat ucuz elbiseleri örmeye gerek olmadığını aktaran Şenyıl, "Atsın onun yenisini alsın. Şu anda ben tek kaldım ama bunu da öğrenecek kimse yok. Biz de yaşlandık, rahmetlik olursak bundan sonra bu iş Konya'da biter. Türkiye'de 20-30 kişi, 40-50 kişi belki çıkar. Başka yerlerde de bana iş gönderenler oldu. ‘Bizim burada yok böyle bir iş yapan' diye. Mesela bana Kütahya'dan iş gönderdiler. Ben burada yaptım kargo ile tekrar gönderdim. Mersin'den geldi yaptım gönderdim. Az iş de bu örgü işi, zor iş, sabır işi. Hemen şipşak olsun, hemen para kazanayım öyle bir şey yok. Kolay para kazanmak yok, emek ister" dedi.
