İman dediğimiz hakikat, dile sığmaz.
İman, düşüncenin ötesinde bir derinliktir. Kalbin meselesidir.
İnsan, inandığını yalnızca aklıyla taşımaz. İnandığı hakikat, onun bakışına, ideallerine, korkularına ve cesaretine siner. Hayatını düzenleyen, bildikleri değil, inandığı o hakikattir.
İnanç, insan tekinin sınırlarını aşar; bir milleti, bir coğrafyayı ve tarihi yoğurur.
İman, tarihe yön veren bir yürüyüşe dönüşür.
Bu topraklarda yaşayan insanların hikâyesi böyle bir inancın hikâyesidir.
Türkistan’dan, Horasan’dan gelen erenler ve dervişler, bu toprakları imanla yoğurarak vatan kıldı.
Anadolu öyle hızla kavrandı ki bu tarihî bir mucizedir. 1071’de Malazgirt… 1075’te İznik’te Süleyman Şah’ın kurduğu devlet… Bu kısa zaman aralığı, tarihin hızlandığı bir eşikti. Bu süratli ve derinlikli oluşta insanlar da mayalandı; İslam’la müşerref oldular. O tazelikle, o canlılıkla İslam ideallerini içselleştirdiler ve kendilerini yoğurdular.
Bu toprakların gerçek bir vatana dönüşmesi, bir bilgi meselesi değildir. Kalbe ve toprağın derinliklerine işleyen imanla ilgilidir. En sade ilkelerin kalbe inmesi ve benimsenmesiyle hayat bulur. Bu topraklar gazâ heyecanıyla yoğruldu; burada medeniyet inşa edildi.
Bu coğrafya, bir iman yürüyüşüyle şekillendi.
Hz. Peygamber’in sancaktarı Ebû Eyyub el Ensâri’nin İstanbul önlerinde toprakla haşrolmasının elbette bir anlamı vardı. Anadolu’yu Malazgirt’ten çok daha önce baştan sona alt üst eden alperenlerin, bu “iman yürüyüşü”nden habersiz olduğu düşünülebilir mi?
1071’de Anadolu’nun tapusunu Doğu Roma’dan gazâ ile alan Sultan Alparslan’ın, Hz. Peygamber’in İstanbul’a gönderdiği mektubun izini sürdüğü söylenemez mi? Büyük Selçuklulardan sonra 1075’te Anadolu’da kurulan devlete ve bu topraklara Haçlıların Türkiye demesinin bir anlamı olduğu açıktır.
Türkiye, bir milletin bu topraklardaki bin yıllık varlığının, kültürünün ve imanla yoğrulmuş tarihinin adıdır; tüm bu tarihî-kültürel oluşumun, şuurun ve sevginin ifadesini bir arada taşır.
Müslümanlar yeryüzünde geniş bir coğrafyada yaşarlar. Bu coğrafyada İslam tarihi ve İslam medeniyeti kapsamında müstesna yerler var. Bazı topraklar ayrıdır. Anadolu, bu büyük çınarın kökünün dal budak saldığı coğrafyadır. Önemli olan toprak değil, o toprağın ifade ettiği anlamdır. Toprağın ağırlığı, imanla yoğrulmuş olmasından gelir.
İslam’ın çekim merkezi, bu topraklardır. On birinci yüzyıldan itibaren İslam medeniyetinin yükünü Türk milleti taşımıştır. Sadece siyasi açıdan değil, medeniyetin diğer alanlarında da bu böyledir. İlk Haçlı seferleri Kudüs’ün kaybıyla neticelenmişti. On üçüncü yüzyıldan sonra da beş Haçlı seferi düzenlendi. Hedef yine Kudüs’tü. Haçlıları daha çıkış noktalarından, Kosova’da, Niğbolu’da, Mohaç’ta bozguna uğratan güç, bu toprakların imanıdır. Bu sayede İslam dünyası ve Kudüs rahat bir nefes alabildi.
İslam dünyasının merkezi ve istinatgâhı, tarih boyunca bu topraklardır.
Bu toprakların bir farklılığı var. Bu ülke, Kafkasya’dan Balkanlara, Kırım’dan Türkistan’a kadar geniş bir coğrafyadan yayılan zulümden kaçan ve emin belde arayan milyonları, rengine, diline ve kökenine bakmaksızın bağrına basan bir yerdir. Onlara kucak açan yerdir. Bu coğrafyanın gariplere çağrısı eski dönemlerle sınırlı değildir. Halepçe’deki katliamdan kaçanlar da Suriye’den gelenler de bu emin beldede kendilerine sığınak bulabilmiştir.
Bu meselenin bir başka yüzü, Batı’nın Türk ve Müslüman dünyasına bakışıdır. Bir sonraki yazıda bu bakışı ele alacağız.
