Tokyo’daki Meiso Kukan Kanoke-in adlı rahatlama salonunda gerçekleştirilen uygulamada, isteyenler açık isteyenler kapalı tabut tercih edebiliyor. Yaklaşık 30 dakika süren deneyim boyunca bazı katılımcılar müzik ya da görsel unsurlarla meditasyon yaparken, bazıları tamamen sessizliği seçiyor. Mekân, bu pratiği “ölüm bilinciyle yaşamı yeniden anlamlandırma” çalışması olarak tanımlıyor.
Uygulamayla bağlantılı tasarım girişimi Grave Tokyo, klasik cenaze estetiğinden uzak, daha renkli ve yumuşak tasarımlı tabutlar üretiyor. Projenin tasarımcısı Mikako Fuse, amaçlarının ölüm temasını daha az korkutucu bir çerçevede ele almak olduğunu belirtiyor. Fuse, deneyimi özellikle ruh sağlığı bağlamında temkinli bir dille anlatıyor ve geri dönüşü olmayan bir karar öncesinde sembolik bir yüzleşme alanı açmak istediklerini ifade ediyor.
Benzer bir etkinlik Chiba eyaletinde “tabut kafe” adıyla düzenleniyor. Katılımcılar rehberli bir süreçle fanilik üzerine düşünürken, deneyimin en belirgin unsuru ise geçiciliği: Seans sona erdiğinde kapak açılıyor ve herkes gündelik hayatına geri dönüyor.
Tabutta meditasyon pratiği, Japon kültüründeki anma ritüelleri ve fanilik anlayışıyla da örtüşüyor. Ölümü gündelik yaşamın dışına itmek yerine, sınırlı bir zaman dilimi içinde deneyimlenen bir farkındalık alanına dönüştürüyor.
