Dünyanın en çok tükettiği meyvelerden biri olan muz, her ağacın sadece bir defa meyve vermesinden dolayı hasattan sonra milyonlarca ton bitkisel atık bırakıyor. Yıllarca tarlalarda çürümeye terk edilen ya da yakılan muz gövdeleriyle kabukları; şuan tekstilden ambalaj sanayisine, kağıttan organik gübreye kadar dev bir sanayi hammaddesi olmuş durumda.
MUZ LİFLERİNDEN JEOTEKSTİL VE KUMAŞ SENSÖRÜNE GEÇİŞ
Brezilya, Hindistan ve Ekvador gibi muz devi ülkelerde hektara 220 ton tarımsal atık düşüyor. Bu atıklar ise lif ayrıştırma teknolojisiyle ekonomiye kazandırılıyor. Çekme dayanımı 570 megapaskal olarak ölçülen muz lifleri; sağlam yapısıyla jüt ve sisal gibi bilinen bitkisel lifleri geride bırakıyor. Yüksek dayanıklılığıyla tekstil sektöründe ipliğe dönüştürülen lifler, pamukla karıştırılarak kıyafet yapımı ve endüstriyel kumaşlarda da kullanılıyor.
Hasattan sonra yüksek su içeren ve çabuk bozulan gövdeler, zaman kaybetmeden üretim tesislerine ulaştırılıyor. Mekanik dekortikasyon işlemi ile zararlı kimyasallar kullanmadan ezilen gövdelerden lifler ayrıştırılıyor. Kontrollü sıcaklık ve havalandırma sistemlerinde kurutulan lifler; kırılgan yapısını yitirmeden yüksek esneklik ve mukavemet kazanıyor.
SÜRDÜRÜLEBİLİR BİR ALTERNATİF OLUYOR
Laboratuvar ortamında da muz liflerinin arap zamkıyla birleştirilmesiyle çevre dostu ve dayanıklı ambalaj levhaları üretimi yapılıyor. Geri dönüştürülen kağıt hamurundan daha yüksek mukavemet gösteren bu yeni ambalaj türü, plastik kullanımına sürdürülebilir bir alternatif oluyor.
Muz gövdesinden liflerin ayrıştırılması sonrasında geriye kalan posa, özsu ve organik kalıntılar da ziyan olmuyor. Tesislerde kompost ve mikrobiyal işlemlerden geçirilen atıklar, biyogazla besleyici sıvı organik gübre haline getirilerek tekrar tarımsal üretime kazandırılıyor.
