Sakarya Sapanca’da yaşayan 92 yaşındaki Selahattin Dayal, 1955’te Ankara’da başlayan çalışma hayatı sonrası memleketine dönüş yaparak, askerde öğrendiği yorgancılık mesleğini sürdürmek için kendi dükkanını açtı. 4 çocuk ve 12 torun sahibi olan Dayal, sabah 09.00’da başladığı işine akşam 19.00’a kadar devam ettiriyor. Akyazı, Karasu ve Hendek gibi ilçelerden müşterisi olan ve mesleğine ölene kadar devam edeceğini söyleyen yılların ustası işini aynı günkü özveriyle sürdürüyor.
“BU MESLEK ÖLMEYE YÜZ TUTMUŞ DEĞİL”
Babasının yanında öğrendiği mesleği devam ettiren ve kızının da kendilerine yardımcı olduğunu söyleyen Celal Dayal, "2012’de ben dükkana geldim. Babam 1963’ten beri bu mesleği yapıyor. Şuanda 92 yaşında, hali hazırda yorgan dikmeye devam ediyor. Biz çocukluğumuzdan beri bu mesleğin içindeydik zaten. Ben daha önce dışarda başka işlerde çalıştım. Babamın da yaşının ilerlemesi sebebiyle dükkana geldim. İyi ki de yapmışım. Bu sayede çok güzel insanlar tanıdım. Esnaflığı da sevdiğim için, babamın da terbiyesi altında büyüdüğüm için bu mesleği seçtim. Kızımda makinede dikmeyi öğrendi, bana yardım ediyor. Yastık dolduruyor. Severek yapıyor bu mesleği. Birine geçmesini isterim. Bu meslek ne kadar ölmeye yüz tutmuş meslek deseler de ölmeye yüz tutmuş değil. Herkesin talebini karşılamaya çalışıyoruz. Özellikle yün ve pamuk yorganda ve yastıklarda talebimiz çok şuanda. İnternetten alışveriş yapan müşteriler daha sonrasında bize geliyorlar. Tekrar bize geliyorlar, eski yorganlarımızı ve pamuk yünlerimizi tekrar dikip müşteriye veriyoruz. Babamın bir lakabı var, ’Yastıkçı Dede’ diyorlar babama. Küçük çocuklar geçerken cama vurur, ’gel dedesi sana yastık vereyim’ der. Bunu yıllarca unutmayanlarda var. ’dede 15 senedir yastığınızı saklıyoruz’ diyenler var. Bizim amacımız müşterilerimizi memnun etmek" ifadelerini kullandı.
“MÜŞTERİLER ÇOK MEMNUN”
70 senelik meslek hayatını anlatan 92 yaşındaki Selahattin Dayal, "92 yaşındayım hala devam ediyorum. 1955 yılında Ankara’da bir hastanede işe başladım. Orada 7 ay çalıştım. 7 aydan sonra askere geldim. Bölükte 10 ay kadar tabur yazıcılığı yaptım, hepsi rahmetli oldu gitti. Sonrasında memlekete geldim, rahmetli bir ustam vardı ’benim yanımda çalış’ dedi. Çalıştık onunla 1 sene. Bir seneden sonra bir kıza aşık oldum. Onu aldım. Onunla bir yuva yaptık. Sapanca’nın ahalisi bana çok yardımcı oldu. 4 tane evladım var. Onlarında hepsinden 3 tane çocuk var. Bir de kızımın kızı var. Sabah 09.00’dan akşam 19.00’a kadar çalışıyorum. Akyazı, Karasu, Hendek’ten hep telefon ediyorlar. Eski müşterilerim var çok sayıda. Sohbeti çok sevmem, sanatkarın yanında adam oturmaz. ’Biraz oturdun yeter’ diyorum, ’bir şey al’ diyorum ’o zaman alayım’ diyorlar. Ölene kadar yapacağım. Zaten yalnız olsam yapamazdım. 50 senelik bir ipek yorganım var. Satmadım duruyor. Hiç hileli mal yapmadım, kimseyi ağlatmadım. Onun için müşteriler çok memnun. Kocaya giden kıza yorgan diktim, evlendi çocuk yaptı, o çocukla geri geldi ona da yorgan diktim. 50-60 sene geldi geçti. Kolaylıkla gelmedik buralara, çok eziyet çektik. Hiç bir esnafa borcum yok, hiç bir müşteriye borcum yok. Namaz borcumda yok, oruç borcumda yok. Meslek hemen hemen bitiyor. Oğlum devam etmezse bitiyor. Kimse kalfalık yapmaz, çıraklık yapmaz. Kimse istemez, yorgan dikmeye uğraşır mı adam" dedi.
“HEPİMİZ YARDIMLAŞARAK ÇALIŞIYORUZ”
Okuldan çıkınca dedesi ve babasına yardım etmek için dükkana gelen 10 yaşındaki Zehra Dayal da "Her gün okul çıkışında dükkana geliyorum, babama yardım ediyorum buralarda. Ben babama yardım ediyorum, babam dedeme yardım ediyor, hepimiz yardımlaşarak çalışıyoruz. İlk başta liseyi açıktan okuyup hafızlık yapmak istiyorum. Ondan sonrada babama yardım ederim. Babamın mesleğini seviyorum, meslek güzel, babam her müşteriyle samimi. Buda benim hoşuma gidiyor. O yüzden mesleği yapmak istiyorum 3. nesil olarak. Babam şehir dışına mal almaya gittiğinde ben dükkana geliyorum, dedem fiyat işlerinden pek anlamadığı için pos cihazını kullanıyorum, müşterilerle ilgileniyorum" diye konuştu.
