İnsan dünyaya kendi kalbinden, kendi sözünden ve kendi kavrayışından bakar. Kendi diliyle anlamaya çalışır hayatı. Milletler de böyledir. Kendi sözü, gönlü ve davası olan milletler büyük kültürleri, büyük rüyaları yaşar ve yaşatır.

Bir yeri vatan belleyebilmek için ona aidiyet duymak gerekir.

Orada kök salmak, onu kalbinle sevmek.

Gönlün açıldığı, tarihin ve sözün taşındığı bir yer.

İnsan, sözünü ‘bir yer’den söyler. Dünyaya bir yerden bakar. Bir yerden ve bir gönülden. Bir yere dayanmayan göz neyi görebilir; dünyaya ne söyleyebilir?

Türkiye, gönlümüzdür. Durduğumuz ve baktığımız yerin adıdır. Türkiye çınarımız, ışığımız, imanımızdır.

İmanımız mayamıza işlemiş; mayamız da bu topraklarda yoğrulmuştur.

Biz bu topraklara yalnız bakmayız; onlarla yaşarız. Bu toprakların canlı olduğuna, bir ruh taşıdığına inanırız. Okunmuş, üflenmiş, tütsülenmiş… Gariplere sığınak, yorgunlara yurt olmuştur.

Mazlumlar için bir istinatgâh gerekir. Nasıl ki bedenin istinatgâhı kalpse, mazlum kalplerin istinatgâhı da bu topraklardır.

Türkiye sılamızdır, kalbimizdir.

Bu toprakları anlamak, bir ruhu anlamaktır. “Git Vatan Kâbe’de siyaha bürün!” diyerek bu toprakların anlamına işaret eden Namık Kemal’i anlamadan Medine’yi, Mekke’yi bile hakkıyla anlayamaz, sevemezsiniz.

Bilmeden sevilmez. Ancak hakkıyla bilenler sever.

Bu toprakların türkülerini, edebiyatını, düşüncesini severek yol alacağız. Yolumuz da burada, aşkımız da.

Bu topraklarda garipliği ve emaneti birlikte taşıyarak yaşayacağız. Bir sır taşıyarak… O sırla dünyayı anlayacak, o sırla yol bulacağız.

Bu toprakların sırrı, imanla yoğrulmuş oluşundadır.

O sır bizi çağırıyor; bir sonraki yazıda o çağrının izine düşeceğiz.