Uzaktan sevilen insanlar vardır; farkında olmadığımız, yalnızca takvim günlerinde hatırlanan…

Bu düşünce, dostum Selman Devecioğlu’nun mektubunu okurken daha da anlam kazanıyor.

Kendisi görme engelli ve satır aralarında bir sitem taşımıyor, bir kalbin sessiz beklentisi var:

“Size içimden geçenleri yazmak istedim. Asıl muradım bu sözlerin birilerine ulaşması.

Bir engelli, bir makama gider. Derdini anlatmak ister; belki çözümü yoktur. Ama en çok bir “Hoş geldin” sözüne ihtiyaç duyar. Tevazu ile karşılanmak ister.

O yalnızca insan yerine konulmak ister.

Biz kendimizi duyarlı zannederiz. Oysa bazen merhametimizi belli günlere emanet ederiz. Takvimde özel bir başlık varsa hatırlarız; yoksa gündelik telaşın içinde fark edilmeden geçer bazı kalpler.

Engelliler Günü, Engelliler Haftası…

O gün hatırlıyor, o günlerde seviyoruz.

Peki ya sıradan bir pazartesi sabahı?

Gerçek şu ki engelliler çoğu zaman uzaktan sevilir.

Ne kadar başarılı olursak olalım, ne kadar çalışırsak çalışalım, liyakat çoğu zaman yanımızdan sessizce geçip gider.

Yine de umut etmekten vazgeçmeyiz.

Sorular zihnime düşüyor:

Engellileri takvim yapraklarından kurtarabilecek miyiz?

Makamlarımızı, kalplerimizi ve dilimizi her zaman erişilebilir hâlde tutabilecek miyiz?

Bir toplumu ayakta tutan şeyin, güçlülerle değil, en kırılgan olanlarla kurduğu bağ olduğunu idrak edebilecek miyiz?

Bunları bir serzeniş olsun diye değil, bir hatırlatma olsun diye yazıyorum.

Selam ve dua ile…”