Peşinen söyleyeyim, “Bilal”den ya da “Berat”tan bahsetmiyorum.

Çok şaşıracaksınız ama bence Erdoğan, canla başla Özgür Özel’in kendisinden sonra Cumhurbaşkanı olmasının toplumsal zeminini hazırlıyor.

Şaşırtıcı değil mi?

Hani, Futbol Federasyonu Başkanı İbrahim Hacıosmanoğlu, Dünya Kupasına veda ettiğimiz bozgundan sonra “Her şerde bir hayır, her hayırda bir şer vardır. Cenab-ı Allah nasip etmedi” gibi bir lâf etmişti ve kimse de bu işteki “şer”den çıkan “hayır”ı anlamamış, sadece bozgunun sebebini “Allah’ın nasip etmemesi”ne bağlaması karşısında küçük dilini yutmuştu ya…

Neredeydi hayır, neredeydi şer?

Gelelim 18-19 Mart operasyonlarıyla İmamoğlu’nun devre dışı bırakıldığı “darbe”ye… Bu “Hayır” mıydı “Şer” miydi ve kimin için? İmamoğlu’nu bin yıllık hapis cezalarıyla yargılayarak onun siyasi hayatını bitireceklerini tasarlayanlar kendileri için “hayırlı” bir iş yaptıklarını düşünüyor olmalıydılar.

Herkes o işin arkasında Tayyip Erdoğan olduğuna inanır: İmamoğlu CHP’nin Cumhurbaşkanı adayı seçildi, bütün yoklamalarda da yeniden Cumhurbaşkanı olmak isteyen Erdoğan’ı geçiyor, İstanbul’u Erdoğan’a rağmen almış, hem de ikinci defa… Yolu kesilmeli.

Diploma iptal edildi ve peşinden yolsuzluk ve dahi casusluk suçlamalarıyla tutuklama geldi. İşte orada Özgür Özel’in kader anı başladı:

CHP Genel Başkanı idi, Yargı operasyonu karşısında alacağı tavır önemliydi.

“Yargı bağımsızdır”, diye bakıp, “Adaletin gerçekleşeceğine inanıyorum” deyip “yargılansın, aklansın, gelsin” tavrı sergileyebilirdi.

O “Bu, Yargı eliyle gerçekleştirilen bir darbedir” dedi, “Arkadaşlarımız masumdur” dedi ve Saraçhane’den bir “Yürüyüş” başlattı.

O gün böyle söylemek zordu. İktidara yakın medya, Yargı’dan – Emniyet’ten bir şekilde elde edilmiş dosyalarla fırtına estiriyordu.

Özgür Özel Saraçhane’den ayrılmadı bir hafta, gece İBB binasında yattı, İBB’ye kayyım atanmasını önledi bu direnişle…

Sonra durmadı: Her hafta bir ilde, hafta içinde İstanbul’un bir ilçesinde halkla buluştu, “Arkadaşlarımız masumdur” diye seslendi.

Özgür Özel bu mitinglerde bir yandan Yargı operasyonlarındaki siyasi boyutu, diğer yandan da tüm ezilen halk kesimlerinin biriken öfkesini meydanlara taşıdı.

Özgür Özel’in bu maratondaki enerjisi görüldü. Halkla ilişkilerindeki canlılık görüldü.

Bu arada iktidarın CHP’li belediyelere karşı operasyonlarının ardı arkası kesilmiyordu.

Özgür Özel nereye operasyon yapılmışsa oraya koştu.

Hedefinde hep Erdoğan vardı. “Birinci parti” olmasının, Erdoğan’ı yenmiş olmanın intikamı alınıyordu ona göre, halka bunu taşıdı Özgür Özel.

Miting meydanları öfke seliydi.

“Gel Ankara’ya” dendi Özgür Özel’e… Hem Erdoğan tarafından hem ortağı Bahçeli tarafından… Bir anlamda uslu muhalefet ol.

Operasyonların ardı arkası kesilmiyordu, Özgür Özel durmadı.

En sonunda “Mutlak butlan” geldi. Demokrasinin olmazsa olmazı olan siyasi partilerden Ana Muhalefet’e tırpan. Bir mahkeme kararı CHP’yi Özel’den alıp Kılıçdaroğlu’na verdi.

Erdoğan için bu görüntü ülkedeki demokrasinin ve yargı bağımsızlığının fotoğrafı mı idi?

Ürkmedi bu görüntüden bu ülkenin Cumhurbaşkanı olarak Erdoğan. CEHAPE kendi içinde boğuşuyordu o kadar.

Yargı mı? O da işini yapıyordu. İş de ne iş?

Ben çok net olarak Kılıçdaroğlu’nun yaptığı her şeyin halk nezdinde Erdoğan’a fatura edileceğini düşünüyorum. Kılıçdaroğlu üzerinden CHP’yi fethetmek!

Ama Özgür Özel diye biri var. Parti otobüsüne el konulmuşsa bank üzerine çıkıp konuşabilen birisi… Seraları dolaşan, Ankara’da coplanan öğretmenlere ve annelerine sahip çıkan, Pazar yerlerinde emeklilerle buluşan, annelerin elini öpen….

Bir dalga… Dip dalga…

Bu da görülüyor olmalı Beştepe’den…

Acaba İmamoğlu’nu gömdük, dokunulmazlığını kaldırıp, bir şafak vakti evine baskın yapıp, yüzlerce çevik kuvvet polisi ile, Özgür Özel’i de İmamoğlu’nun Silivri’deki hücresinin yanındaki hücreye göndersek mi?

Ne şenlikli olur Silivri o zaman?!

Hayret, Özgür Özel korkmuyor. Adam arkadaşının mezarına indi, bugün varsın yarın yoksun, belki hayatın ne kadar kırılgan olduğunu orada bir kere daha yaşadı. “Başımızı veririz baş eğmeyiz” diyebilen bir adam neyle sınanır ki?

Tayyip Bey, (ben ona eski günlerini hatırlayarak böyle derim) Özgür Özel vak’asını seyrederken ne düşünüyor olabilir?

Ne zaman pusacak bu adam? Ne zaman sinecek? Hangi yargı operasyonunda “Pes” diyecek? Acaba çoluğu çocuğu ile sınansa mı?

Sırtını iktidara dayayan Kılıçdaroğlu karşısında Özgür Özel, o kadar asil bir düşman – rakip olarak görülüyor ki…

Erdoğan, zorlaya zorlaya, eski CHP’nin bagajlarından da arınma fırsatı getirecek yeni partisinin başında Özgür Özel’le yarışmak zorunda kalacak gibi. Bu yeni parti, “Eli CHP’ye gitmeyenler”le de buluşacak muhtemelen…

İmamoğlu’na yapılan darbe şer miydi acaba? Bugün yaşananlar ondan doğacak hayra doğru bir yürüyüşü mü ifade ediyor. Kaderin ağı nasıl örülüyor?

Bazan kaderin ağı öyle örülür ki kendi “halef”inizi hazırladığınızın bile farkında olamazsınız… Doğru olan her zaman müstakim olmaktır. Gücü yanlış kullanmanın bedeli olur, burada, orada, mutlaka…