Kanundaki terimiyle örgütlü “piyasa dolandırıcılığı”, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı yıpratmak için planlanmış bir “komplo” olabilir mi?
İktidar kendisinin sebebiyet verdiği çeşitli sorunları “dış güçler… üst akıl… mandacı iktisatçılar” gibi komplolara bağlamakta şüphesiz başarılıdır.
Fakat ekonomiye 173 milyar dolara mal olan piyasa dolandırıcılığı o kadar “yerli ve milli”dir ki, iktidar sözcüleri böyle komplo teorilerine başvurmadılar.
Prof. Ahmet Akgündüz, olayın arkasında CİA ve MOSSAD’ın bulunduğunu yazdıysa da iktidar kanadından bile kimse ciddiye almadı.
Fakat Prof. Hayrettin Karaman da “komplo” diye yazdı…
ORGANİZE DOLANDIRICILIK
Hayrettin Karaman şöyle diyor:
“Ortada bir skandal, bir kul hakkına sarkma, haram helal ayırmadan cebi/küpü doldurma, çok kazanmak hırsıyla hesapsız yatırma olayı var, ama bunların bir de arka planı var; Sayın Adalet Bakanımız gazetemizde açıkladı: Erdoğan’ı ve iktidarını bitirmek için bir komplo kuruluyor, rüşvet ile üst düzey denetim sorumluları teslim alınıyor, denetimsiz piyasaya hâkim olunuyor, milyarları belli ellerde toplayıp ekonomiyi çökertmeye teşebbüs ediliyor...”
Ben Adalet Bakanı Gürlek’in “Erdoğan’ı ve iktidarını bitirmek için bir komplo kuruluyor…” diye bir açıklamasını bulamadım.
Bakan’ın açıklaması olayın vahametini resmediyor: “Kapsamlı organize piyasa dolandırıcılığı... üst düzey finans bürokrasisini ve denetim mekanizmalarını da kapsayan bir suç yapılanması, üst düzey denetim mekanizmalarımıza sızan şebeke… hiyerarşik ve sistemli bir iş birliği… Borsa bürokrasisi, manipülasyonları yapanlar ve medya arasında kapsamlı bir iş birliği…”
Bakan’ın resmettiği bu vahim tablo karşısında bir fıkıhçı, bir hukukçu, sağduyulu bir vatandaş ne düşünür? O makamlara nasıl gelmişler, niye hepsi “bizden”, hiç mi denetim olmamış?..
ÜST KADEME KURUMLAR
Amacım Karaman’ın şahsını eleştirmek değil. Sorun, sağcı veya solcu hepimizin ezeli hastalığı olan aşırı siyasallaşmadır, tarafgirliğin zihinlerimizi esir almasıdır.
Objektif analitik düşünmemizi engelliyor bu.
Zihnimizin dışındaki tarihsel veya güncel olaylara; verilerle, bulgularla bakmak yerine zihnimizin içindeki siyasi-ideolojik bir şablona göre bakıyoruz.
Sait Halim Paşa 1911 yılında “bizim dimağımız henüz eşyadan fikirlere intikal edemiyor, fikirlerden eşyaya geçmeyi tercih ediyoruz” diyerek eleştirmişti.
Yani zihnimizin realiteleri kavrama zorluğu, siyasi olaylardan fizik kanunlarına kadar!
Siyasi tarafgirliğimizi fon olayına “intikal ettirerek” komplo teorileri ve siyasi efsaneler üretmektense, yüksek devlet kurumlarında bu “suç yapılanması”nın nasıl teşekkül ettiğini sorgulamak gerekmiyor mu?
Düşünün ki, dünyanın öbür tarafındaki MSCI, borsada “koordineli işlemler” yapıldığını bir yıl önce uyarmıştı. Bakan Şimşek’in 4 Kasım’daki “manipüle işlemler” uyarısından sonra neden SPK’nın, BDDK’nın ve BİST’in harekete geçmemiş olması da çok ciddi bir sistem sorunu değil midir?
FIKIH VE HUKUK
İşin içine fetvalar, katılım bankacılığı, “milli ve yerli” gibi kavramlar, çevreler girdiği için, fıkıh hocalarının da bu sorunları düşünmesi gerekmiyor mu?
Fakat “Uhud’daki okçular” yahut “Cumhurbaşkanımıza yük oldular” gibi söylemler, bu sorunların düşünülmesini engelliyor.
Endişem; iktidarın cezai soruşturmalarla (nereye kadar?) yetinmesidir. Sistemdeki “denetim ve denge… şeffaflık…. liyakat kriterleri” gibi noksanların devam etmesidir.
Tarih boyunca olduğu gibi “bizden” kabileciliği reel sorunları görmemizi, tahlil etmemizi artık engellememelidir.
Evet, İslami camiada Erenköy Cemaati ve İnsan ve Medeniyet Hareketi esasa dokunan açıklamalar yaptılar. “Denetim ve denge”den bahsettiler. “Dini söylemler, şeffaflık ve denetimin yerini tutamaz” diyerek çok önemli tespitler yaptılar. Arkasını takip ederler mi, bilmiyorum.
Karaman, fıkıhta kamu hukukunun gelişmediğini yazmış bir akademisyendir.
Fon dolandırıcılığı bir kere daha gösterdi ki, dindarlık yetmiyor… Kuvvetler ayrılığı, denetim ve denge, liyakat kriterleri, iktidarın kurallarla ve kurumlarla sınırlandırılması gibi modern kamu hukukunun değerlerini benimsemek, savunmak, gerçekleşmesi için çalışmak gerekiyor.
Bu, fıkıh hocalarının da sorumluluğu değil mi?
