Türkiye’nin başına gelen fon soygunu benzeri görülmemiş büyüklükte bir felaket. Bir yanda olayın devasa ekonomik maliyeti, öbür yanda buna kapı aralayan yönetim sisteminin hepimize saç baş yolduran vaziyeti…
Ancak buna rağmen, öyle anlaşılıyor ki millet peşini bıraksa vurgun konusunda hiç kimse kendiliğinden hiçbir şey yapmayacak. Kamuoyu baskısı olmasa suçluların ve sorumluların tespit edilip cezalandırılması yolunda hiçbir adım atılmayacak.
Neden? Herhalde bu olay yüzünden iktidar partisinin yıpranması istenmediği için. Çünkü adı geçenlerin hemen hepsi iktidar camiasının mensupları. Vurguna karışanlar da göz yumanlar da vurguncuları kollayanlar da.
Muhalefete göre vurguncuların tam listesi bu yüzden hâlâ açıklanmadı. Soruşturma aşamasında kimilerine getirilen mal varlığı tedbirleri de kamuoyunda oluşan kanaate bakarsanız yine bu sebeple sonradan kaldırıldı, bazı isimler bazı listelerden çıkarıldı.
Şimdilerde “Dış güçler iktidarımızı yıpratmak için fon tuzağını kurdu” iddiasıyla savunmaya girişilmesi, hatta geçmişte saygın bir din bilgini olarak tanıdığımız Prof. Hayrettin Karaman’ın bile bu lafları tekrarlaması beyhude çabalar gibi görünüyor.
Çünkü tablo ortada…
Zaten tek bir örnek bile toplumun bakış açısını şekillendirmek için yeterli: Fon vurgunundaki rolünü Yeni Parti’nin ifşa ettiği AK Partili eski bakan Fatma Betül Sayan’ın evine sabaha karşı polis ve jandarma birlikleri tarafından baskın yapılmadı. Kolları kelepçelenmedi. Ev ve işyerinde arama gerçekleştirilip cep telefonuna ve bilgisayarlarına incelenmek üzere el konulmadı.
Peki ne oldu? Yalnızca ifade vermek üzere savcılığa davet edildi. Gazetecilere görünmeden adliyeye girip çıkması bile sağlandı. Ancak kamuoyunun tepkisi bir türlü hafiflemeyince bir ay sonra tekrar çağrılıp bu sefer tutuklandı.
Hâlâ çağrılmamış olanlardan, adları bile henüz dışarıya sızmamış olanlardan hiç söz etmiyoruz… Kim bilir, belki de birtakım isimler hiçbir zaman resmi olarak açıklanmayacak...
İşin bir tarafında böyle bir fotoğraf var. Kendi mücrimine sahip çıkma fotoğrafı. Ne olursa olsun yeter ki partimiz zarar görmesin hassasiyetinin fotoğrafı. Diğer tarafta ise bu büyük soygun organizasyonunun ortaya çıkmasının ardından geçen bir buçuk ay içinde skandalın içinden çıkan yeni skandallar var.
Devlet kurumlarının olaydaki rolleri öncelikle. Söz konusu kurumların başına getirilen kişilerde ehliyet ve liyakat yerine sadakat vasfı aranmasının beklenen sonuçları.
“Denetleyici” kurumların ihmali veya göz yumması yüzünden gerçekleştiği kesinleşen vurgunda borsadaki zararla birlikte toplam kayıp 3 trilyonu aştı.
Öte yandan bazı devlet kurumlarının parasının da şaibeli fonlara yatırıldığı ortaya çıktı. Bu konuda net ve doyurucu bilgilendirme yapılmadığı için kayıpların miktarı henüz tam olarak bilinmiyor.
Görülen o ki bütün bu işler belirli bir bürokrat kesiminin belirli bir “müteşebbis” kesimiyle iş birliğinin neticesinde gerçekleştirilmiş.
“Dava”ya sadakatini ispatlayarak bulunduğu mevkilere gelmiş olan bu bürokratların hem kendileri bol para kazanmış hem de aynı davayı paylaştığı arkadaşları.
“Kazandıkları” paranın aslında milletin parası olduğuna takılmamışlar. “Bu ülke dârülharp hükmünde” diyerek yaptıklarını meşrulaştırmış da olabilirler. Zira hiç görmediğimiz, rastlamadığımız bir yaklaşım değil bu da.
Söz konusu bürokrasi zümresi muhtar, yani özerk bir kesim. Hiyerarşiye tabi değil. Daha doğrusu, görünen hiyerarşiye tabi değil. Görünmeyenini bilmiyoruz.
Türkiye’de bugün Anayasa Mahkemesi kararlarını kabul etmeyen yerel mahkemeler olduğu gibi, Hazine ve Maliye Bakanının söz geçiremediği bir ekonomi bürokrasisinin de mevcut olduğu anlaşılıyor.
Hazine Bakanı Şimşek bizzat açıkladı, fonlardaki manipülasyonun önlenmesi için ilgili kurumlara talimat vermiş, ama bu kurumlar 10 ay boyunca Bakan Bey’i oyalamışlar.
Söz konusu 10 ay boyunca ise “hızlandırılmış şekilde” nelerin yapılmış olduğunu artık hepimiz biliyoruz…
Bunun üzerine söylenecek başka söz var mı?
