''Gannuşi – İmamoğlu paralelliği var mı?” başlıklı Pazar günkü yazıma Yasin Aktay , pazartesi günü Yeni Şafak’ta yayınlanan “İmamoğlu’dan bir Gannuşi çıkarma ihtimaline sarılma çaresizliği” başlıklı yazısıyla cevap vermiş.
Ben İmamoğlu’ndan Gannuşi çıkarma ihtimaline sarılan bir çaresizlik sergiliyormuşum… Şapka çıkarıyorum Müslüman aydın, siyasetçi ve de sosyolog Yasin Bey kardeşimin ferasetine?
O benim çizgimi “Erdoğan’a öfke? İmamoğlu’na bağlılık?” ihtimalleri içinde okuduğu için bütün yazıyı da bu perspektife oturtmuş.
Oysa ne “Erdoğan’a öfke” saikiyle yazıyorum ne de “İmamoğlu’na bağlılık” gibi bir siyasi tavrım var. Sadece kurulu düzenin tepe noktasında Erdoğan var, kurulu düzen en çok yargı alanında S.O.S veriyor, “yargının siyasallaşması” diye bir olgu en sıcak tartışma alanı ve Ekrem İmamoğlu da, Kavala ve Demirtaş gibi başka sembol isimlerle birlikte “siyasal yargı”nın hedeflerinden birisi olarak tartışılıyor.
Akın Gürlek de kısa süre içinde içinden geçtiği görevlendirmelerle bu sürecin sembol isimlerinden birisi olarak tartışılanlar arasında.
“Gannuşi – İmamoğlu paralelliği var mı?” sorusuna, Yasin Aktay gibilerinden gelecek itirazı bildiğim için, ayrıca öyle düşündüğüm için, daha yazımın başında, şu şerhi düşmüşüm:
“Türkiye’de olan bitenlerle Tunus’ta olan bitenler arasında bir paralellik var mı?
Nahda hareketine ve Gannuşi’ye karşı yapılanlarla CHP ve İmamoğlu – Özel ikilisine yapılanlar arasında bir paralellik yani?
Şu hemen söylenebilir?
Ne Nahda ile CHP arasında, ne de İmamoğlu – Özel ikilisi ile Gannuşi arasında ideolojik bir paralellikten söz edilemez. Kısaca ifade etmek gerekirse, CHP, Türkiye’de laik – sol çizgiyi, Gannuşi ve Nahda ise, “demokratik İslâmcılık”tan “muhafazakâr demokrat” çizgiye evrildiği söylenecek bir siyasi yapıyı… “ temsil ediyor.
Sonra paralelliğin çerçevesini ortaya koymuşum:
“Paralellik.
Tunus’ta yine Gannuşi’nin desteği ile Cumhurbaşkanı seçilen Kays Said isimli bir profesörün, iktidarda bir bakıma darbe gerçekleştirerek bütün gücü elinde toplaması…
Bizde ise basbayağı halk oyu ile getirilen Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nin giderek tek kişinin hakimiyetini içeren bir yapıya dönüşmesi…
İlginç olan şu, gelinen noktada iki ülkede de sistemin “Yargı” üzerinden işleyen bir otoriterliğe dönüşmüş olması…”
Cevap yazısında Yasin Aktay tam da benim işaret ettiğim gibi “Benzer görünen tek şey, yargının siyasetteki rolü üzerine yapılan tartışmalardır” diyor. Hemen ilave ediyor: “Fakat aynı kavramların kullanılması, aynı olguların yaşandığı anlamına gelmez” miş, ayrıca da “Karşılaştırmalı siyasette en büyük hata, farklı gerçeklikleri aynı kalıba zorla yerleştirmek”miş.
Yasin Aktay, “Türkiye’de Yargıya güvenin aşınması” gibi, “İmamoğlu’na yönelik yargı etkinliklerinin siyasi saikle yürütüldüğü” gibi bir kamuoyu algısının varlığından habersiz gözüküyor. Nasıl oluşmuş olabilir acaba böyle bir algı üstelik medyanın büyük kısmının iktidarın kontrolünde olduğu bir zeminde?
Yasin Aktay bir ülkeyi anlatırken şu cümleleri kurmuş:
“Bugün ise aynı ülke yeniden mahkeme salonlarıyla, siyasi davalarla ve uzun tutukluluklarla anılıyor. Elbette devletlerin güvenlik kaygıları vardır. Elbette terörle ilgili iddialar araştırılmalıdır. Elbette hiç kimse hukukun üstünde değildir. Ama darbeler zamanında hukuk diye yargıçları o kürsülere oturtanlar konuşur, yargıçlar da onların taleplerini yerine getirir sadece.”
Acaba hangi ülke burası?
Tamam anladık, İmamoğlu’na yönelik yolsuzluk dosyaları yine CHP’lilerin ihbarına dayanıyor, cevap versin bunlara Türkiye’nin Cumhurbaşkanlığına oynayan birisi…
Ama ya şu casusluk davasına ne demeli? Dört kişiden oluşmuş bir casusluk örgütü iddiası? Başında Hüseyin Gün mü var Ekrem İmamoğlu mu belli değil. Kime casusluk yapıyorlar belli değil…
Bunları iddianame haline getiren kişiyi siz almış, Adalet Bakanı yapmışsınız. Adalet Bakanı hakimlerin sicilini takip eden HSK’nın da başkanı…
Bunlar ilgilendirmiyor mu bu ülkenin bir aydını olarak Yasin Aktay’ı? Herhangi tek insana yapılan hukuksuzluk diye bir gündemi yok mu Yasin Aktay’ın?
Sorun tam da burada zaten. “Bizimkiler” yargıyı siyasileştirdi mi, yetkiyi kötüye kullandı mı sözünü yutacaksın. Bunu sokaktaki herhangi bir partili yapsa gene de anlaşılabilir ama “Bizim cenah”ın aydınları susuyorsa hukuksuzluklar karşısında, işte orada fesat başlamış demektir ve bu fesat epey bir zamandır hayat buluyor ülkemizde.
Yasin Aktay, partinin kademeleri içinde rol sahibi… “Müslüman aydın” duyarlılığını zaman zaman ıskalamak, ahval-i adiyeden hale geldi. Bir örneğini daha yaşadık neden şaşırıyoruz ki?
Hadi son olarak sorayım: 24 yıl önce heyecanla parti adı yapılan “Adalet” sizin neyiniz olur? Hani “kin duyduğunuz kişilere karşı bile adalet uyarısı” vardı ya Kitab-ı Kadim’in? Onun neresindesiniz?
