Bir kanal daha kapatılınca ne olur?
Muhalefet susturulursa, muhalif sesler kısılırsa veya muhalifler hapse atılırsa sonuç ne olur? Düşünüldüğü gibi, iktidarın işleri gayet iyi yaptığı ve her şeyin yolunda gittiği mi anlaşılır? Olup bitenleri eleştiren yok, kimse memleket idaresinden şikayetçi değil, öyleyse tamam mıdır? Muhalefetin sesi kısılırsa ortada bir mesele kalmamış mı olur?
Böyle olmuyor…
Seslerin kısılması, televizyon kanallarına el konulması ve hatta ana muhalefet partisinin kayyum marifetiyle el değiştirmesi düşünülen neticeyi doğurmuyor. Ekrem İmamoğlu hapse atıldı ama İmamoğlu olayı bitmedi; bilakis büyüdü, mesela. Büyüdükçe birçok başka belediye başkanının üzerine gidildi, umulan siyasi sonuç yine sağlanamadı. CHP mahkeme marifetiyle el değiştirdi ama yerine kurulan Yeni Parti hem ana muhalefet oldu hem de kısa sürede anketlerde iktidar partisiyle başabaş noktaya ulaştı. Türkiye gibi esasen çok güçlü olmayan bir demokraside bile muhalefetin baskı altına alınması siyasal üstünlüğü garanti edemiyor.
Çünkü ortada ne yapsanız tavır değiştirmeyen bir muhalif seçmen ve ayrıca muhalif olmasa da kaygılı büyük bir kitle potansiyeli var. Bu potansiyel yerinde duruyor ve olup biteni yakından izliyor. İzlemekle kalmıyor; gerçekte neler olduğunu ve atılan her adımın aslında kendi iradesine yönelik bir girişim olduğunu görüyor. Çoğu kez birilerinin kendisine bir şey anlatmasına bile gerek kalmadan görüyor. Nitekim fon vurgununun gündemden hiç düşmemesi sınırlı sayıda muhalif itiraz kadar toplumun ısrarlı takibi ve azalmayan merakı sayesindedir.
Sözcü Televizyonu’na kayyum atanması basın hürriyetine ve demokrasiye karşı atılmış bir adımdır. Kanalın muhalif karakteri olmasa başına bunun gelmeyeceği açıktır. İktidar kanadından gelen memnuniyetsiz sesler ve daha önemlisi genel bir sessizlik de gösteriyor ki kayyum atanması dar bir kitle hariç kimsenin de hoşuna gitmeyen bir karardır.
Ülke, fon vurgunu ya da siyasi rekabet eksikliği gibi büyük problemlerle karşı karşıyayken medyayı kayyum kararları, sansür veya benzeri yollarla baskı altına almak olayları kapatmaz, büyütür. Daha az sesin çıkması, gerçeği örtbas etmeye yaramaz, aksine şüpheleri artırır. Kimsede ortalık güllük gülistanlık duygusu uyandırmaz. Gizlenen şeyleri öğrenme merakı daha da artar.
Bir iktidarın kendisini en iyi ifade etme biçimi şeffaflıktır ve hesap verebilirliktir. Elbette bu yöntemi önermenin epeyidir bir anlamı kalmadı ama bu kadar aşırıya gitmenin işe yaramayacağını söylemek için geç değil. Tele1, Halk TV, t24’ten sonra Sözcü’nün ekranına kilit vurmak propaganda üstünlüğü sağlamayı garanti etmez. Unutulmasın ki bu mecralar sadece muhalefetin değil, iktidar tabanının da takip ettiği yerlerdir. Dolayısıyla kısıtlanan yalnızca muhalefetin değil, aynı zamanda iktidar seçmeninin de habere erişim hakkıdır.
Tekrarlayalım…
Türkiye’nin birbirinden önemli ve derinleşen problemleri vardır; bunların çözümü için seslerin kısılması değil, alabildiğince özgürleşmesi olmazsa olmaz öneme sahiptir. Ekonomiden yargıya, dış politikadan üretime, eğitimden şehirleşmeye kadar her alanda büyüyen meselelere karşı herkesin daha çok konuşması, yol göstermesi ve fikirlerini serbestçe söylemesine ihtiyacımız var. Ne kadar çok eleştiri ve ne kadar çok farklı ses çıkarsa bu o kadar az yolsuzluk ve yozlaşma demektir. Liyakatsizlik, ehliyetsizlik ve denetimsizliğin ülkeyi getirdiği noktadan çıkış, kanalları kapatmakla değil daha çok sesin denkleme dahil olmasıyla, siyasi rekabetin eşit ve adil şartlarda gerçekleşmesiyle mümkündür. Muhalif sesler kısıldıkça ve siyasi iddiası olanlar bir bahaneyle yargı kıskacına alınınca neler olduğunu görüyoruz.
