Muhsin Başkan’ın rüyası
Bir adam yürüyordu. Anadolu’nun toprağından çıkmış, kalbinde bir milletin rüyası.
Muhsin Yazıcıoğlu 1954’te Sivas’ın Şarkışla ilçesine bağlı Elmalı köyünde doğdu.
Önünde uzun bir yol uzanıyor.
Yolun kendisini nereye çağırdığını henüz bilmiyor.
Genç yaşta kendi ömrünü aşan bir ülküye bağlandı.
Anadolu’nun sade hayatı içinde büyüdü.
Toprağı, emeği ve duayı yaşayarak öğrendi.
Türkiye çalkantılı yıllardan geçiyordu.
Sokaklar karışıktı.
Üniversiteler kaynıyordu.
Gençler birbirine düşürülüyor, memleket ağır bir çatışmanın içine sürükleniyordu.
Muhsin Başkan da gençti.
Bu karmaşanın içinde kendi istikametini arıyordu.
Bir ülkü.
Bir iman.
İnandığı gibi yaşamak.
Ülkücü Hareket’in içinde yer aldı.
Sokağın, kavganın, korkunun ve ölümün içinden geçti.
Yaşadıkları onu yoğuruyordu.
Bedel ödemeyi genç yaşta öğrendi.
Mamak
Demir kapılar kapandı.
Bedenini kapattılar. Gönlünü açık tuttu.
Okudu.
Düşündü.
Dua etti.
Sabretti.
Kendisiyle baş başa kaldı.
Zindandan çıktığında sabrı kuşanmıştı.
Vakarla yürüdü.
İnandığı yoldan ayrılmadı.
Kürsülerde konuştu.
Anadolu yollarında yürüdü.
Köylere gitti.
Esnafın yanına oturdu.
Çocuklarla konuştu.
Yaşlıların elini tuttu.
Şehit ailelerinin kapısını çaldı.
İnsanın yüzüne bakarak konuşuyordu.
Kürsüde de bir köy evinde çay içerken de aynı adamdı.
Önce yaşar, sonra sözünü söyler.
İnsanlar onu kendilerinden biri bildi. Ağabey, dost, yol arkadaşı bildi.
Muhsin Başkan’ın rüyası insanının onurunu koruyan, inancıyla yaşayan bir Türkiye’ye uzanır.
Köklerine bağlı, dünyaya açık bir Türkiye.
Sözlerinde kalp medeniyeti dile gelir.
Millet sevgisi insan sevgisinden ayrılmaz.
Anadolu.
Türkistan.
Kudüs.
Bosna.
Mazlumların derdi.
Türkiye sevgisi imanından ayrılmaz.
Milletini severken başka milletlerin acısını da duydu.
Kalbi Anadolu’da atar.
Gönlü Elmalı toprağından dünyanın mazlumlarına açılır.
Delikanlılık onun için bir karakter meselesidir.
Eğilmemek.
Satılmamak.
Doğru bildiğini söyleyebilmek.
Kazanmak için kendinden vazgeçmemek.
İnandığı yolun yükünü taşır.
Kalabalıklar değişir.
İktidarlar gelip geçer.
Rüyasına bağlı yürür.
25 Mart 2009.
Bir seçim çalışması için Kahramanmaraş’taydı.
Helikopter havalandı.
Gökyüzünde kar vardı.
Dağlar sessizdi.
Haber geldi.
Helikopter kayıptı.
Aramalar başladı.
Saatler geçti.
Günler geçti.
Bir millet sevdiği adamın haberini bekliyordu.
Dağların arasında bir iz arandı.
Her haber yeni bir umutla karşılandı.
İnsan sevdiğine ölümü yakıştıramadı.
Karlı dağlar bulundu.
Bir milletin yüreğine derin bir sessizlik çöktü.
Muhsin Başkan karlı dağların arasında Rabbine yürüdü.
Yaşadığı hayat onu anlatır.
Zindandan geçmiş bir gençlik…
Memleketin yollarında geçen bir ömür…
Bir Türkiye rüyası.
***
Enver Paşa ile Muhsin Yazıcıoğlu arasındaki gönül bağına yakından bakalım. Önümüzdeki yazıya nasipse.
