“Daha kötüsü olamaz” cümlesi ne çabuk eskiyor. Gerçi ben uzun süredir kullanmıyorum. Çünkü yurtta da cihanda da ‘daha kötüsü olamaz’ dediğim işlerin hepsinin daha kötüsü oldu.

ABD, kendisiyle uyumlu çalışana dokunmuyor. Vurmuyor. Dövmüyor, sövmüyor.

Hatta punduna getirirse kucaklıyor.

İran, 1979’da gerçekleşen İslam Devrimi’nden beri yani 47 yıldır Amerikan hegemonyasının kesintiye uğradığı bir ülke.

Rıza Pehlevi saltanatında mutluydular. İran, Amerikan mecmualarına tam sayfa ilanlar veriyordu.

Omuzunda demiri büken bir atlet. İran’ı temsil ediyor. Dünyanın ABD ve SSCB’den sonra üçüncü büyük gücü.

ABD’nin ve İsrail’in yakın dostuydu İran. Bizim de Şah ile aramız fena değildi.

Devrim olunca bizim ilişkilerimiz pek aksamadı.

ABD’nin karizması çizildi. İran’da gafil avlanmıştı. Büyük müttefikinin devrilmesine mâni olamamıştı.

Amerika ‘büyük şeytan’dı. İsrail de küçük şeytan. İran devletinin resmi sloganları, Merg ber Amrika, Merg ber İsrail, Merg ber Şuravi, merg ber zıddı velayeti fakih.

Bu sloganlardan sadece biri hayata geçti.

Merg ber Şuravi.

Komünizme ölüm.

Komünizm öldü, gerisi duruyor.

Meğer komünizm dünyanın çivisiymiş. İki bloklu dünyada kuvvetler az veya çok birbirinden çekiniyormuş, çivi çıktıktan sonra dünya ayar tutmadı. Ne hak kaldı ne hukuk ne insanlık.

İran’ın nükleer silahı var mı? Yok. Yapmaya niyeti var mı? O da yok. İnkılap rehberi Hamaney’in Atom bombası yapmanın caiz olmadığına dair fetvası var.

Doğru bir fetva. Kimi öldüreceğini bilemeyeceğin, suçluyu suçsuzu ayırt etmeyen bir silahı imal etmek caiz olmaması lazım.

Ama ‘düşman’da var. Düşmanın silahıyla silahlanmamız lazım değil mi?

Böyle dediğin andan itibaren çorap söküğü gibi gelir, ucunu bulamazsın.

İran gizli gizli atom bombası yapıyor olabilir mi?

Dünyada artık gizli bir şey yapmak imkânsız.

Uydular, herkesi iç çamaşırına kadar gösteriyor. Amerikalılar devlet başkanlarımızın, krallarımızın, hangi yatakta yattıklarını bile biliyor.

Hamaney’in nerede olduğunu bilip, bombalayıp öldürdüler.

Bu utanılacak bir hadisedir. İnkılap Rehberi’ni korumak için tedbir alamıyorsun.

Herkes aklını başına devşirsin.

Ağaçların arkalarındaki Yahudi’yi Müslümanlara haber vereceği devrin gelmesini bekliyor olabilirsiniz.

Bilginiz olsun, o devir şu anda gelmedi. Bugünlerde ağaçlar arkalarındaki Müslümanı Yahudilere haber veriyor!

Kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla.

Tabir çok hafif kaldı. Çok daha şiddetli bir durumla karşı karşıyayız.

Şöyle bir şeyle:

Adamlar Hamaney’i öldürürken bizimkilerin kulağını da çekmiş olmuyor mu?

Bizimkilerin derken, uzaktaki, yakındaki herkesin.

Ayağını denk al, seni görüyorum!

Atom bombası falan yok.

Adam vuracak, bahane arıyor.

Müzakere yaparken, henüz toplantılar bitmemişken vurup indiriyor.

Hukuk? Artık aramayın. Adalet? O da kaldırıldı.

Yurtta da yok, cihanda da yok.

Dünya semalarında İblis’in bayrağı dalgalanıyor.

Hamaney’e ‘yaşayan şehit’ denildiği zamanı hatırlıyorum.

1981’de suikasttan sağ kurtulmuş, kolu felçli kalmıştı.

Amerika’yla İsrail, birlikte çalıştılar, öldürdüler.

İsrail’le Amerika’nın birlikte öldürdükleri bir Müslümana rahmet dilemeyeceksem, kime dileyeceğim?

Rahmet olsun.

Şimdi İran’da rejim değişir mi?

Hiçbir şeye ‘değişmez’ diyemem. Dünyada değişmeyecek bir şey yok.

Devrimden beri İran’ın yönetim kademesi suikastlar sebebiyle defalarca değişmişti.

İnsanlar değişti. Rejim kaldı. Demek insanları öldürmek rejimi değiştirmek için garantili bir yöntem değil.

Yine öyle olur.

Ama kul yapısıdır, baki değildir.