Peygamberimiz Uhud Savaşı’nda sahabeden 50 okçuyu savaşın sonuna kadar ayrılmamalarını tembih ederek Cebel-i Rumat’a (Okçular Tepesi) yerleştiriyor.

Savaşta İslam ordusu kazanmak üzere. Müşrikler kaçıyorlar. Cebel-i Rumat’taki okçular da savaşın kazanıldığını düşüncesiyle tepeden aşağı inip ganimete koşuyorlar.

Tepede 50 okçudan sadece 7-8 kişi kalıyor. Müşrik süvarilerin komutanı Halid İbn Velid tepenin boşaldığını görünce saldırıyor. Ganimet peşine düşen Müslümanlar iki ateş arasında kalıyor ve İslam ordusu mağlup oluyor.

İslam tarihçileri bunun tam bir mağlubiyet olmadığını anlatırlar. Çünkü Ebu Süfyan Uhud’dan çekiliyor. Askerleriyle birlikte Mekke’ye dönüyor.

‘Okçular Tepesi’ hikayesini bir de benden okumuş olun diye yazmadım.

Bir dostumuzun “1400 senedir okçular tepesini anlatıyoruz. Oradaki insanlara haksızlık ediyoruz. Bu kadar da olmaz” dediğini hatırlıyorum. Bu yaklaşım da hoşuma gidiyor. Gerçekten, 1400 küsur sene menfi bir misal olarak anlatılmak hoş bir şey değil.

Bunu demek için de yazmadım.

Şunun için yazdım:

Arkadaşlar, bugünkü hadiseler Uhud Savaşı veya Okçular Tepesi misal gösterilerek anlatılabilecek hadiseler değil.

Ortalıkta savaş yok.

Din de yok.

Yağma var.

Yağmanın selametine ve güvenliğine dair kaygılar ve çabalardan söz edebilir miyiz?

Bir ihtimal.

Yani Okçular Tepesi uygun bir misal değil.

Efsaneleri, rivayetleri zihnimde yokladım.

Nuh Aleyhisselam’ın kavmine dair bir anlatı da hatırıma geldi.

Derler ki Nuh kavmi Nuh Aleyhisselam gemiyi inşa ederken gemiye pislemiş.

Yani gemiyi hela olarak kullanmışlar, kirletmişler.

Sonra uyuz gibi bir hastalığa yakalanmışlar.

Yarasına gemideki pislikten sürenin kaşıntısı iyileşiyormuş.

Böylece, pisliklerini merhem olarak kullanmışlar. Sonunda gemi tertemiz olmuş.

Gemiyi kirletmek, kirlettiğini temizlemek, biraz andırıyor.

Hele hepimizin aynı gemide olduğumuza dair basmakalıp sözü dikkate alacak olursanız.

Kimisi güvertede, kimisi forsa. Böyle bir şey mi aynı gemide olmak?

Tam oturmuyor.

Mitolojinin içinde bir yerde miydi?

Eski Yunanların mitolojideki tanrılara tapındıklarından şüpheliyim.

Mitolojiyi, insanı ve hayatı anlamak veya anlatmak için kurdukları faydalı öyküler olarak görmeye daha yakınım.

Belki tapınanlar da olmuştur.

Aradığım efsaneyi sesli düşündüm. Hani denizde gidiyorlar. Bir ada var. Kadınlar. Gemidekiler hasta mı oluyor? Çıldırıyor mu?

Genel Yayın Yönetmenimiz İbrahim Kiras ‘sirenler’ deyince hatırladım.

Hikayemiz Homeros’un Odysseia destanında geçiyor.

Sirenler, mitolojik kızlar. İtalya’nın güneyindeki kayalık ve ıssız adalarda yaşıyorlar. Sesleri büyüleyici. Bazı eski tablolarda arp çalan sirenler var.

Sirenlerin şarkılarını işiten denizciler sesin cazibesine kapılıyorlar, akılları başından gidiyor. Önlerine arkalarına bakamaz hale geliyorlar. Gemilerini sarp kayalıklara doğru sürüyorlar. Gemileri parçalanıyor. Helak oluyorlar.

Homeros’un destanında Odysseus gemisiyle sirenlerin adasının yakınlarından geçerken bütün tayfalarının kulağını balmumuyla tıkıyor.

Kendisini de geminin direğine sıkı sıkıya bağlatıyor.

Tayfalar kulakları balmumuyla tıkalı olduğu için sirenleri işitmiyorlar. İşitmedikleri için çıldırmıyorlar. Böylece sağ selamet kayalara çarpmadan geçip gidiyorlar.

Odysseus da kendisini direğe sımsıkı bağlattığı için sirenlerin seslerine doğru gidemiyor. Ama harikulade şarkılarını dinliyor.

Bizim çağdaş hikayemizde ise kimsenin kulakları balmumuyla tıkanmış değil. Hepsinin kulakları da gözleri de açık.

Kimse direğe bağlanmış da değil.

Sirenlerin sesini işitince akılları başlarından gitti.

Yoldan çıktılar.

Sirenler ne mi?

Para, mal, mülk, hisse, menfaat, fon, villa, otomobil, arazi, tekne, yat… Aklınıza başka ne geliyorsa.