Cânım ülkemde zihinler gün içinde bile oradan oraya savruluyor. Tanpınar’ın mısraını değiştirerek söylersek “Herkes kendi yerinde” ve efendisinin ağzına bakar halde. Kimse kıyamet kopsa mensup olduğu cenaha toz kondurmamaya çalışıyor. Objektif bakışa, eleştiriye yer yok.

“Ya yuh ya alkış devrindeyiz” diyordum. Meğer bazı kafalar için daha feci sıfatlar kullanmak gerekecekmiş. Kesin inanç ve çıkar işgalleri gündemi de işgal etti ve aktörleri robotlaştırdı.

Aktör deyince Haluk Bilginer’in metin dışı ve memleket dışlayıcı repliğinden başlamalı. Atatürk rolü de verilen oyuncunun “Türkiye sineması” vurgusu koronun açılım versiyonuna uygun. İyi ki kendisine dil ve millet dersini hatırlatan ciddî isimler konuştu. Cevabını duymadım. Ben de belki sonra yazarım.

Hayrettin Karaman’ın başı çektiği Erdoğan’a fon komplosu vurgusu da hak duygusuna tüy diker cinstendi. İyi tarafı şu: Bu sefer “Bu kadar da olmaz” diyenlerin sesi yüksek çıktı. Fetva makamında görülen hazret bizim Karar’da da epeyce köşeyi işgal etti. Bildiğini inkârın bu derecesini lanetleyenler yanarak konuştular. Yüreğimize su serptiler.

Bununla kalır mı? Fırsat bu fırsat bulanık suda balık avlayanlar meydan aldı. 7 Kasım’da Diyarbakır’da Ulusal Kürt İttifakı(Hevbendî) kuruluşunu ilan etti. Kabul ettikleri kararlar zehir zemberek ve devlete, kanuna, kurala sığmaz cinsten. Hiçbir iddiamızdan geri adım atmadık diyorlar. Ek talepler sıralıyorlar.

AMAN HA!

Açılımcılarımızın tarihe tarih uydurmalarına dayandırdıkları egemenliğe ortaklık talepleri ve mağduriyet sızlanmaları böylece ayyuka çıktı. Dediğimi iç yanıklığıyla tekrar etmeliyim: “Buradan kavga çıkar.” İstenen buysa oraya doğru gidişin işaretleri bolca var. “Aman ha aman!” dediğimiz budur.

Osmanlı Türkiyesinde ayrılıkçı hareketlerin verdiği sonuç da benzer şekildeydi. Ölüm kalım mücadelesine girmemize kadar vardı. O yılları iyi bilmeden bugün olanlar anlaşılamaz. 1856 Islahat Fermanı dediğimiz açılım ayrılıkçılığı kuvvetlendirdi. Şimdiki flu çerçeve kanunun devamında farklı tavırlar geleceğini düşünmek sosyal olayların tabiatına terstir. Yaşananlar bütünüyle “Türk Meselesi”ydi.

Plan ve program yine aynı şekilde işliyor. Kimlik tartışmalarıyla kendimize güvenimiz iyice hırpalandı. Bocalıyoruz. Olmadık işlere girişiyoruz. Çözülecek sorun olmasa da “sorun” arar hale geliyoruz. Zinde güçlerin, organize hareketlerin problem yaratarak ilerlemesine çanak tutuyoruz. Durduk yere ve durmadan yaralanıyoruz. Kazananın Türkiye olmadığı gün gibiyken yine aynı senaryolarla karşılaşıyoruz.

Terörün hedefi belli. Açık açık söylüyorlar. Onun adı Kürt meselesi, şu veya bu etnik problem haline getirilirse bundan doğacak dev problemin adı Türk meselesidir.

YİNE “TÜRK MESELESİ”

Futbol karşılaşmaları yükselen tansiyonun boşaldığı yerlerdir. Süreç gibi çok yönlü açılım kararlarının sınandığı bir yerdir. Bursa’da, İstanbul’da, Trabzon’da, Diyarbakır’da hemen her stadda bu sürecin ortaya çıkardığı Türk meselesi görünür hale geldi. Terörist başına gösterilen yakınlığı vatandaş hazmedemedi. Sevr’i hatırlatan çerçeve kanundan iyi kokular almadı. Tepkisini stadyumlarda ve meydanlarda da göstermeye başladı.

Diyarbakır stadında oynanan Amed-Beşiktaş maçından itibaren yaşananlar birçok bakımdan dikkate alınacak durumları gösterdi. Bir stadda sarı torba açılması küçük bir grubun işiydi. Üzerinde konuşulmasa pek anlaşılmadan sönecek bir tepkiydi. Öyle bir büyütüldü ki bilmeyen, anlamayan kalmadı.

“SARI TORBA”

Geçen hafta Galatasaray Amed(eski Diyarbakırspor) maçından sonra olmayacak bir alınganlık baş vermesi o başlangıcın devamıdır. Galatasaray oyuncusu Barış Alper Yılmaz’ın görüntüsüyle tanıtılan forma satış paketi altın sarısıymış. Bu sarı torbayla terörist ceset torbalarına göndermede bulunuluyormuş. Olamazmış. Tepkiler ayyuka çıktı. 15 Baro Kürtlere hakaret diyerek protesto metni yayınladı. Ateş olmayan yerde körük konuşladılar.

GS’ın videosunu seyrettim. Paketlemede Galatasaray’ın renkleri sarı kırmızıdan altın sarısını kullanmışlar. Gayet şık bir hediye kutusu. Galatasaray niçin forma satarken ceset torbası satar gibi anlaşılacak bir tercihte bulunsun? Bunun akla mantığa sığar tarafı var mı? Sonra o torba teröristler için kullanılıyorsa itiraz edenlerin terörle bağları ne demez misiniz?

SİYASİ TUTUKLULARIN TEK ETİKETİ “MUHALİFLİK”

Gerçeklik duygusunu kaybettiren bir ideolojik körlük hemen hepsinde görülüyor.

Esenyurt Belediye Başkanı Ahmet Özer’e ceza verildiği günü hatırladım. Kızı babasına Kürt olduğu için bu cezanın verildiğini açıkladı. Çok geçmeden Ahmet Özer de aynı suçlamayı tekrarladı. Karar kanunsuz bulunabilir ve eleştirilebilir. Etnik bir sebeple alakası yoktu. Hatta adı geçenin imtiyazlı muamele gördüğü açıktı.

Düşünün, bu sırada İmamoğlu başta onlarca belediye başkanı, siyasetçi ve bürokrat içerdeydi, hala içerdeler. Mahkemeleri sonuçlanmamış, iddianameleri düzenlenmemiş yüzlerce insan vardı. Onlar niçin içerdeler sorusunu bile düşünmeyen, her durumda ezberini tekrarlayan kurulmuş zembereğe bak demez misiniz?

Bir dostum bu devirde böyle bir mağduriyet komedisini kaçırmamak lazım dedi. Acılığı memleket namına canımı yakmasa ben de gülüp geçecektim.