Allah insanı gözlerden uzak var eder. Anne karnında saklar, insanı insandan gizler. İlk korunmuşluk orada başlar.

İnsan kendini kalbinde saklar. Bir kalpte var olur.

Ev, kalbin sığınağı. İnsanın yeryüzündeki ilk vatanı. Güven ve aidiyetin doğduğu ilk mekân.

İnsan, evde ne ile dolarsa hayata onu taşır. Orada şekillenir, derinleşir. Nereye giderse gitsin, sonunda evine döner. Kalbine. Ev, bir inziva yeri. Küçük bir sıla.

İnsanlığın büyük sılası Kâbe’dir. İlk yönelişin, ilk ikrarın merkezi.

İnsan sılaya ait olduğu topraktan yönelir.

Yol kalpte başlar, Kâbe’ye uzanır.

Türkiye, insanın içine dönebildiği yurt. Bu topraklar, evde kurulan huzurun da zemini.

Kalp huzuru içinde Kâbe’ye yönelebilmek, sağlam bir aidiyet duygusuna dayanır.

Türkiye, insanı doğuran, büyüten ve yeniden kendine çağıran bir sıla.

Ev mübarek, yurt mahremdir. Sevinç, acı, dua ve umut orada birleşir.

İnsan kalbine döner. Oradan Kâbe’ye yönelir.