Bir sabah uyanıyoruz… Telefon elimizde. Daha gözümüzü tam açmadan bildirimler, mesajlar, haberler. Gün başlamadan zihnimiz yorulmuş oluyor. Peki hiç düşündük mü? Biz gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece yetişmeye mi çalışıyoruz?

Modern çağın en büyük hastalığı “yetişememe hissi.” Her şeye yetişmek istiyoruz: İşe, okula, sosyal hayata, trendlere… Ama kendimize ne kadar yetişebiliyoruz? İşte asıl soru bu.

Eskiden insanlar daha mı az meşguldü? Belki hayır. Ama daha farkındaydılar. Bir çayın buharını izlemek, bir sohbetin içinde kaybolmak, bir kitabın sayfalarında kendini bulmak… Bugün bunlar “lüks” haline geldi.

Sosyal medya bize sürekli bir şeyleri kaçırdığımız hissini pompalıyor. Oysa gerçek hayat, kaçırdıklarımızda değil; durup baktıklarımızda gizli. Bir çocuğun kahkahasında, bir annenin sessiz yorgunluğunda, akşam güneşinin sokaklara düşüşünde…

Hızlı yaşamak, kaliteli yaşamak değildir. Aksine çoğu zaman yüzeysel yaşamak demektir. Derinlik ise yavaşlık ister. Hissetmek ister. Durmak ister.

Belki de artık kendimize şu soruyu sormanın zamanı gelmiştir:
“Bugün gerçekten yaşadım mı?”

Cevap çoğu zaman sessizdir. Çünkü biz o sessizliği bile duyamayacak kadar gürültünün içindeyiz.