Daraldığında insanın içi, bir ses arar. Derinden, yakıcı bir ses arar.

“Daha senden gayrı âşık mı yoktur / Nedir bu telaşın vay deli gönül.”

Ruhsatî’nin sesi, insanın içindeki tenha yere dokunur.

Âşık Ruhsatî (1835-1911), Sivas’ın Kangal ilçesine bağlı Deliktaş köyünden. Anadolu’nun içinden yükselen bir ses.

Asıl adı Mustafa’dır. Sonra Ruhsatî adıyla anılır.

O isimle, o nasiple konuşur:

“Vücudumda titreyen bu cana aklım yetmedi

Gönül verip sevdiğim canana aklım yetmedi

Bir gece menamda gördüm muhabbetin badesin

İçmeden mest eyledi fincana aklım yetmedi”

Suskunluğun içinden seslenir:

“Boynumda aşkın zinciri çözen yoktur bendemi

Yüz bin sene aman desem duyan yoktur andımı

Gökte esen yellerden de sakınırım kendimi

Akşamaca zemmeden insana aklım yetmedi”

Ruhsatî, toprağın içinden konuşur. Sözü uzak bir zamandan değil, insanın kendi içinden gelir.

“Aşkının ateşi bu cana koydu

Bülbül gibi beni figana koydu

Başımı bir kara dumana koydu

Karlı dağ ardında gümanım kaldı”

Dünyanın yüküne dayanamayan kalplere dokunur:

“Ruhum yâr yanında kendim gurbette

Ruz u şeb gamlıyım düşman rahatta

Kavuştur Ya Rabbi eşref saatte

RUHSATÎ’yim elde destanım kaldı”

Ruhsatî’nin gönlü, o eski âşık gönlündendir. Bir kez yaralandı mı kolay kolay kapanmayan cinsten…

Sesi içimizin kırık aynasına dokunur.

İnsan kendi derdini unutsa bile, Ruhsatî ona hatırlatır.

Biraz daha susar, biraz daha yanarız.

“Daha senden gayrı âşık mı yoktur

Nedir bu telaşın vay deli gönül

Hele düşün devr-i adem’den beri

Neler gelmiş geçmiş, say deli gönül.”