Bazı maçlar vardır; üzerine kelimeler tüketmekten ziyade, sadece izlemesi keyif verir. Dün akşam tam da böyle, turnuvanın en "lüks" randevusuna şahitlik ettik.

Toplam değerleri 2.6 milyar Euro’yu bulan iki devin kapışmasında, milyarlık vitrinin ardındaki felsefeyi İspanya Teknik Direktörü Luis de la Fuente yaptı. ​"Böyle zirve maçlarda genelde daha dengeli olan taraf kazanır. Bizim oyunumuz buna uygun. Bizim de süper starlarımız var. Rakibimizi tanıyoruz, ne yapabileceklerini biliyoruz.”

Bu Fransa’yı kim durdurur?" sorusunun cevabı ilk yarıda belli oldu: İspanya…

​Fransızlar bu turnuvada ilk kez yenik duruma düştü; ilk 45 dakika boyunca isabetli şut dahi atamadılar. Dakikalar 70’i gösterdiğinde isabetli şut sayıları hâlâ 0, gol beklentileri (xG) ise 0.15'ti. İlk isabetli şutu 82. dakikada bulabildiler.

Risk alması gereken Deschamps, ikinci yarıya müdahale ederek Rabiot yerine Koné, Barcola yerine Doué değişikliklerini yaptı. Bu değişikliklerin yansıması, İspanya’nın ikinci golü bulmasından sonra oldu; Fransa rakip kaleye daha fazla gitmeye başladı.

​Boğalar, maç boyunca topa sahip olma oranını iyi ayarlayıp skor ve oyun üstünlüğünü ele aldı. İspanya, oynaması gerçekten zor bir takım. Topu onlardan almak çok zor.

​Turnuvanın en iyi savunma takımı olduğunu yine ispatladı. Ön tarafı kilitlediler, topun kontrolünü bir dakika bile bırakmadılar ve top ayaklarındayken kusursuz kullandılar. Turnuvalarda en iyi oyunculara değil, en iyi takıma sahip olmanın önemini herkese gösterdiler.

Dünya kupası ve futbolumuz

Turnuvalar yalnızca kupanın yeni sahibini belirlemez; aynı zamanda ülkelerin sporda geleceği nasıl planladığını, hangi federasyonların kurumsallaştığını, hangi hakemlerin ders çıkardığını ve toplumların spor kültürüyle birlikte nasıl geliştiğini gösteren devasa birer aynadır.

​“Dünya Kupası’ndan ne öğrendik?” diye soracak olursak, ne yazık ki ülkemizde yıllardır hep aynı kronik sorunları, aynı dar kalıplarla konuştuğumuzu görüyoruz. Oysa küresel futbol sahnesi, başarılı ülkelerin zirveye tesadüfen çıkmadığını bize her turnuvada bir kez daha kanıtlıyor. İngiltere geçmiş birikimlerini harmanlıyor; İspanya sarsılmaz pas, oyun kültürünü nesiller boyu devam ettiriyor; Afrika ve Güney Amerika takımları ise her fırsatta küresel devlere, “Bizi bekleyin, daha iyisini başaracağız...” mesajını veriyor.

Spor organizasyonları artık sadece sportif birer rekabet alanı olmaktan çıktı.

Ekonomik tarafı da aynı büyük dönüşümün sinyallerini veriyor. 2022 Katar Dünya Kupası’nda 7.7 milyar dolar gibi rekor bir gelir elde eden FIFA’nın 2026 rakamı 13.5 milyar dolar.

Futbolun Amerika kıtasında nasıl kusursuz bir ticari ürüne dönüştüğünü hep birlikte izliyoruz.

​Yaratılması beklenen milyarlarca dolarlık gayrisafi üretim ve doğrudan ekonomik katkı bir yana, sadece maçlardaki su molalarından doğan 500 milyon dolarlık ekonomik hacim bile bu oyunun ne denli devasa bir ticari platforma dönüştüğünü özetliyor.

Amerika artık futbolu sadece izlemiyor, onu büyük bir endüstri olarak baştan yazıyor.

“Futbol artık geleceğin bir Amerikan hikâyesi değil; yaşanan bir gerçeklik.”

Dünya futbolu böylesine devasa vizyon ve finansal akılla yarınını inşa ederken biz neredeyiz?

Ne yazık ki acı ama gerçek olan kendi sarmalımızdayız.

​Kulüplerimizin toplam borç yükü bugün 100 milyar TL sınırını çoktan aşmış durumda. Geleceğimizi ipotek altına alan bu finansal uçuruma rağmen, sadece tek bir oyuncunun bonservisine 40 milyon Euro (bugünün kuruyla yaklaşık 1.5 milyar TL!) bağladığımız transferlerle hava atmaya, tribünleri ve kamuoyunu uyutmaya devam ediyoruz.

Üstelik bu hamleler henüz temmuz ayının, yani transfer sezonunun başındaki "vitrin" hamleleri. Ağustos ve eylül aylarında taraftar baskısıyla yapılacak panik transferlerin, kontrolsüz harcamaların bizi nerelere sürükleyeceğini düşünmek bile ürkütücü.

​