Standardı zaten yüksek olmayan demokrasiden geri kalanlar, sadece seçim uğruna birer birer tasfiye ediliyor. Seçilmişlik, milli irade, serbest siyasi faaliyet, ifade hürriyeti, mülkiyet hakkı gibi değerler; belediyeler, mahkemeler, Yüksek Seçim Kurulu, Anayasa Mahkemesi gibi kurumlar sistemden dışlanıyor.
Hepsi seçimi kazanabilmek için… Yani demokratik yolla onay alabilmek için demokrasi için ne kadar vazgeçilmez kavram ve kurumu varsa denklemden çıkarılıyor. İktidar, elinin ağır olduğunu göstermek için bir süredir, sert, kuralsız ve limitsiz bir ralli başlattı. İstanbul Belediye Başkanı’nı, sair belediye başkanlarını hapse atıyor. Üstüne kendisini eleştirenleri de onların yanına yolluyor. Yetmiyor, kelimenin tam anlamıyla yetmiyor. Çünkü oylar istediği seviyeye gelmiyor. Bu kez de ana muhalefet partisine kayyum atayarak partiyi parçalamayı umuyor.
Yakın siyasi tarihte görülmemiş süreçten geçiyoruz. Böyle sert bir siyasi mühendislik rüzgârı hiç estirilmedi.
Eş zamanlı olarak, türlü bahanelerle iş dünyası da kontrol altına alınıyor. Mala mülke el koymalar, en sonunda “fiyat artışını önlemek için” tavukçunun, yumurtacının kapısına kadar dayandı.
Bütün bunlar, “Türkiye Dubai olacak, bütün yatırımcılar bize koşacak” kampanyasının hemen peşinden oluyor. Operasyonlar, her halkasında iktidarın parmak izleri olmasına rağmen “Bizimle alakası yok” diyerek ilerliyor.
Tekrarlayalım; iktidar bu yola en geç 2028’de yapılacak seçimler için girdi. En başta ve mutlaka Ekrem İmamoğlu’nun oyun dışına çıkarılması gerekiyordu. Diploma kılıfı uyduruldu ve davalar yağdırıldı ama İmamoğlu’nun seçim kazanma potansiyeli kırılamadığı için büyük ralli başladı. Şimdi, rallinin CHP’nin parçalanması etabındayız. Çünkü buraya kadar yapılanlar iktidara ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’a seçimi garanti edecek etkiyi sağlamadı.
Öncelikle Erdoğan’ın bir kez daha aday olabilmesi gerekiyor. Bu nispeten kolay çünkü Meclis erken seçim kararı aldığında otomatikman bir kez daha aday olabilecek. Meclis’in bu kararı alması zor değildi. CHP’deki son gelişmelerden sonra hiç zor değil.
Asıl problem, aday olduktan sonra seçimi kazanabilmek. Burası zor. Çünkü ister İmamoğlu hapiste olsun, ister CHP’ye el konulsun, ister şu ister bu; sonuçta sandığa gidilecek ve muhtemelen ikinci turda iki aday milletin karşısına çıkacak. İktidar dediğimiz şey, o seçimi kazanan her kimse onun şahsında tecelli ve tahakkuk eden bir şey. Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi, tek başına bir kişinin bütün iktidar fonksiyonlarına birden ve sınırsız yetkiyle sahip olması demektir. Muhalefetin tadını ve lezzetini hiç bilmediği, Erdoğan’ın ise çok iyi bildiği bir güçtür. Ama onu Meclis’ten ya da mahkemeden alamıyorsunuz. Meclis’i de seçen millet, sadece sandıkta özgür iradesiyle veriyor bu gücü.
O gücü korumak için siyasi rakiplerine karşı muazzam baskı uygulasa da iktidarın da sandığa yapabileceği bir şey yok. En az iki aday mutlaka milletin karşısına çıkacak ve sadece birisi kazanacak. 19 Mart’ta başlayan ve nerede duracağını muhtemelen Erdoğan’ın da bilmediği ralli de bu yüzden başladı. Demokrasiden geri kalan ne varsa bu yüzden darmadağın ediliyor.
Nerede duracağı ise seçimi garanti edecek eşik yakalanamadığı için kestirilemiyor. Öyle bir an gelecek mi, o da şüpheli. Zira, her yasaklama, her hapis veya kayyum hamlesi Erdoğan’a alan açıyor gibi görünse de kaçınılmaz olarak muhalefet enerjisini büyütüyor.
Kurumları ve kavramları yok edilse bile demokrasinin böyle kötü bir huyu var! Baskıyı, haksızlığı ve hukuksuzluğu sevmez.
