“Hacire Ana”
6
Meğer bir rüzgârmış
Esti geçti
Nazlı bir yağmurmuş
Yağdı bitti
Kırık bir defneyaprağıymış
Kurudu geçti
Omuz omuza sıradağlarmış
Dağıldı gitti
*
Akarsu kenarında
Yemlik otları
Serin olur
Şu harman geceleri
Ayın ışığında
Savrulur daneleri
Dinmez dinmez de
Kanar durur
Dicle’nin yaraları
Duyulmaz uzaktan
Hacire Ana’nın ağıtları
Kimse görmez
Çırpınan kuşları
Haber salın Çayönü’ne
Alıp götürsün şu ateşi
Ah solmuş Dicle koruğu
Ardından ağlar kar sümbülleri
*
Kurşun yarası gibi
Girdi araya kara diller
Sardı dağı taşı
Şu koltuğa gömülenler
Kapladı dört yanı
Ağır bir mutsuzluk
Küskün yürekler
Bölük pörçük
Şu bozuk düzende
Ne sevda kaldı
Ne narçiçekleri
Sesi kesildi
Güzelim türkülerin
Yola çıkanlara
Ne yolsuzluk
Ne iş bilmezlik
Daha ne kaldı kara çalınmadık?
6 Yorum
Aziz Yıldırım ne için gelmişti?
Gökhan Aktürk
Lokomotif takım
Bülent Tuncay
Adı gitti, kendi kaldı yâdigâr: Osmanlı arşivi
Kerime Yıldız
İletişimde netleşme ve hareket zamanı: 24 Kasım İkizler Dolunayı
Aynur Taş
Kış sofralarının keskin lezzeti: Turp
Gamze Demirel
Muhsin Başkan’ın rüyası
Bekir Fuat
Asya’da kartlar yeniden dağıtılıyor!
Mikdat Karaalioğlu
Denemeleşen hikâyeler hikâyeleşen denemeler
Taner Ay
Yalta’dan Şıncin’e…
Mensur Akgün
Fısıltı gazetesi
İskender Öksüz
Kurtuluş reçetesi diye bir reçete yok
Yusuf Ziya Cömert
Yorulanlar değişse bile…
Fehmi Koru
Her yerde Makyavelli varsa…
Ahmet Taşgetiren
Anayasa Mahkemesi ne diyor?
Taha Akyol
Yeni Parti’nin çekilmemesi gereken tek komisyon
Yıldıray Oğur
