Profesyonel yaşamda personel sadakatine yönelik geleneksel yaklaşımlar yerini yeni dinamiklere bırakıyor.
Pluxee ile Ipsos ortaklığında 10 ülkede yürütülen güncel bir araştırma, Türkiye'deki iş gücünün mesleklerine olan bakış açısının daha yapıcı, derinlikli ve dengeli bir boyuta ulaştığına işaret ediyor.
Genç neslin yüksek memnuniyet oranı ve parlak yarınlar beklentisiyle dikkat çektiği bu yeni tabloda, çalışma hayatı artık yaşamın odak noktasındaki tek öge olmaktan çıkıyor.
İş, çok daha geniş bir varoluşsal dengenin tamamlayıcısı olarak konumlanıyor.
Gerçekleşen bu zihniyet değişimi, şirketlerin çalışan deneyimi süreçlerini baştan aşağı gözden geçirmesini mecburi kılıyor.
Türkiye'deki gençlerin sadece yüzde 23'ü bilinen Z kuşağı özelliklerini taşıyor
GENÇ ÇALIŞANLARIN RUH HALİ TÜRKİYE'Yİ YUKARI TAŞIYOR
Yarınlara dair beslenen umutların da ötesinde, iş gücünün güncel duygu durumunu betimleyen sözcüklerin başında coşku, sevinç ve kendine güven geliyor.
Ülkemizdeki çalışanlar, bilhassa 18 ve 24 yaş aralığındaki genç nüfus, gelişmekte olan pek çok ekonomiye kıyasla çok daha yüksek bir mutluluk seviyesine sahip olduğunu belirtiyor.
Türkiye genelinde çalışan kesime güncel hissiyatları yöneltildiğinde, geri bildirimlerin çok büyük bir kısmı olumlu hisler etrafında şekilleniyor.
Genç çalışanların yüzde 48 oranında kendini mutlu, yüzde 21 oranında ise özgüvenli hissettiği görülüyor.
TÜRKİYE'NİN GENÇLERİ YARINLARA DİĞER YAŞ GRUPLARINDAN DAHA UMUTLU BAKIYOR
Ülkemiz de dahil olmak üzere dünya genelindeki pek çok coğrafyada, yeni nesil çalışan kesim kendi yarınlarını çok daha parlak görüyor.
Türkiye özelinde personellerin geleceğe yönelik beklentileri, yaş grupları bazında incelendiğinde keskin çizgilerle birbirinden ayrılıyor.
Yapılan analizlerde 18 ve 24 yaş aralığındaki gençlerin, diğer tüm yaş kademelerine oranla geleceğe çok daha büyük bir inanç ve umutla yaklaştığı açıkça gözlemleniyor.
Çalışma saatleri haritasında Türkiye'nin yeri isyan ettirdi
SOSYAL İLİŞKİLER VE KİŞİSEL İYİLİK HALİ MADDİ KAZANÇLARIN ÖNÜNE GEÇİYOR
Katılımcılar için hayatı iyi yapan en önemli faktör 'etrafımda iyi insanlar var' ifadesi oluyor.
Türkiye'deki çalışan nüfus açısından sosyal çevre, yardımlaşma ağları ve yakın dostluklar; iş hayatından ya da finansal parametrelerden çok daha büyük bir öncelik taşıyor.
Kendine vakit ayırabilme imkanı yüzde 42 ile öne çıkarken, ruhsal ve bedensel olarak iyi hissetme durumu yüzde 41 ile ikinci sıraya yerleşiyor.
Bu veriler, ülkemizde hayat standardı algısının temel olarak sosyal ilişkiler, bireysel esenlik ve zaman planlaması sacayağı üzerine kurulduğunu kanıtlıyor.
Ayrıca, çalışanlara haftalık olarak fazladan 4 saatlik boş zaman tanınsa, yüzde 31 gibi bir kesim bu süreyi ailesine ayırmak istiyor.
Bu eğilim, Türkiye'de ideal yaşam fikrinin odağında insani bağların yer aldığını ve mesleki sorumluluklar ile özel hayat arasında sağlıklı bir denge kurma isteğinin ne denli güçlü olduğunu gösteriyor.
ÇALIŞANLAR YAŞAM DENGESİNİ KORUMAK İÇİN İŞ HAYATINA DOĞAL SINIRLAR ÇİZİYOR
İstihdam edilenler, profesyonel sorumluluklarını kişisel hayatlarının ve sosyal ödevlerinin yanında hayatın kayda değer bir parçası olarak konumlandırıyor.
Görevlerine ciddi bir gayret sarf etseler de bu çaba ve aidiyet hissi artık hayatın diğer tüm alanlarını gölgede bırakmıyor.
Çalışanlar, bireysel yaşam dengelerini muhafaza edebilmek amacıyla iş dünyasıyla aralarına doğal sınırlar koyuyor.
Zirvedeki meslek şaşırttı: İşte Türkiye'nin asıl patronları
DİZİLERDEKİ ABSÜRT İŞ HAYATI TASVİRİ GERÇEKLERLE ÖRTÜŞMÜYOR
The Office gibi klasikleşen televizyon dizilerinde ya da Severance gibi modern yapımlarda mesai saatleri genellikle sıkıcı, sınırlayıcı ve hatta mantıksız bir süreç olarak ekranlara yansıtılıyor.
Bu yapımlarda ofis ortamı adeta bireylerin derin bir mana arayışıyla uzaklaşmak istediği kasvetli bir alan gibi sunuluyor.
İzleyiciler için son derece eğlendirici olan bu kurgusal bakış açısı, gerçek dünya ile uyuşmuyor.
Çünkü çalışanların çok büyük bir çoğunluğu, üstlendikleri görevler ve iş yerleri ile son derece yapıcı bağlar geliştiriyor.
TÜRKİYE'DEKİ ÇALIŞANLARIN YÜZDE 84'Ü KURUMLARINI SEVDİĞİNİ SÖYLÜYOR
İnsanları her sabah erken saatte uyanıp görevlerinin başına gitmeye yönlendiren temel etken yalnızca finansal güvenceyle sınırlı kalmıyor.
Çalışanların yarıdan fazlası için üstlendikleri sorumluluklar ya da bünyesinde bulundukları kurumun vizyonu asıl belirleyici unsur haline geliyor.
Üstelik bu bağlılık, rasyonel sebeplerin ötesinde derin duygusal bağlar barındırıyor.
Türkiye'de istihdam edilenlere kurumları hakkındaki hisleri sorulduğunda, yüzde 84'ü 'seviyorum' ya da 'beğeniyorum' yanıtını veriyor.
Buna paralel olarak personellerin büyük kısmı kendilerini hem ruhen hem de bedenen iş yerlerinde huzurlu hissediyor; mesleki refah düzeylerini 10 üzerinden 7,9 puanla tescilliyor.
Çalışanların gizli arzusu ortaya çıktı: Tam üç katı talep ediliyor
HER 5 ÇALIŞANDAN 1'İ İŞE ADIM ATAR ATMAZ AYRILMAK İSTİYOR
Bireylerin meslekleri ve şirketleri ile kurdukları bu güçlü ilişki, istihdam sürekliliğini de beraberinde getiriyor.
Personellerin yarıdan fazlası mevcut pozisyonlarını korumayı ve aynı görevde kalmayı istiyor.
Yarınlara dönük sergilenen bu kararlı duruş, küresel iş dünyasında uzun süredir tartışılan 'Büyük Kopuş' teorileriyle taban tabana zıt bir tablo çiziyor.
Öte yandan madalyonun diğer yüzünde ise dikkat çekici bir veri bulunuyor; çalışanların her beşinden biri iş yerine adım atar atmaz oradan uzaklaşmanın yollarını arıyor.
GENÇLERİN İŞE İLGİSİZ OLDUĞU YÖNÜNDEKİ ÖNYARGIYI Z KUŞAĞI YIKIYOR
Çalışanlar üstlendikleri görevleri önemsiyor fakat iş ile kişisel hayatları arasında bir tercihe zorlanmayı kesinlikle reddediyor.
Katılımcıların yüzde 71 oranındaki ezici çoğunluğu, mesleğin yaşamın mühim bir parçası olduğunu fakat asla tek odak noktası haline gelmemesi gerektiğini savunuyor.
Bu bakış açısı bilhassa 18 ve 24 yaş aralığındaki genç kesim tarafından sahipleniliyor.
Bu durum, Z kuşağının çalışmaya karşı tamamen ilgisiz olduğuna yönelik genel algıyı kökten sarsıyor.
Diğer taraftan kariyer, özel yaşam ve toplumsal vazifeler gibi geniş bir denklemin tüm halkalarını bir arada tutmaya çalışmak personelleri zorluyor; bu süreç zaman zaman yetersizlik hissi ve tükenmişlik sendromu gibi olumsuz sonuçlar doğuruyor.
Çalışanların yüzde 85'i kendini dışlanmış hissediyor
TÜRKİYE'DE İŞ HAYATI SADECE GEÇİM KAYNAĞI DEĞİL TOPLUMSAL BİR ANLAM İFADE EDİYOR
Ülkemizdeki iş gücünün her sabah mesaiye başlama motivasyonunda yapıcı etkenlerin ağırlığı bariz bir şekilde hissediliyor.
Ankete katılanların yüzde 50'si yaptıkları işe sevgiyle bağlı olduğunu belirtirken, yüzde 59'luk bir kesim ise çalışma ortamını ve ekip arkadaşlarını en büyük motivasyon kaynağı olarak görüyor.
Bu veriler, benzer gelişmekte olan ekonomilerin ortalamasını geride bırakıyor.
Göze çarpan bir diğer çarpıcı nokta, Türkiye'deki çalışanların yüzde 50 oranla işin toplumsal fayda sağlama misyonuna diğer ülke personellerinden çok daha fazla değer vermesi oluyor.
Bu durum, çalışanların mesleklerini yalnızca bir geçim kaynağı olarak görmediğini, topluma katkı sunan anlamlı bir alan olarak kabul ettiğini doğruluyor.
Öte yandan, katılımcıların yüzde 41'i 'faturaları ödemek için işe gitmek zorundayım' diyerek ekonomik kaygılarla hareket ettiğini de saklamıyor.
Bu da finansal realitenin iş motivasyonundaki ağırlığını hâlâ koruduğunu gösteriyor.
BAĞLILIK TEK BOYUTLU DEĞİL DEĞİŞKEN BİR SPEKTRUM OLARAK GÖRÜLÜYOR
Modern dünyada bireylerin kariyerlerini, özel hayatlarını ve toplumsal sorumluluklarını sihirli bir dokunuşla uyumlu hale getirecek devrimsel bir teknolojik araç bulunmuyor.
Her çalışan, kendisi için hayati öneme sahip bu alanları dengeleyebilmek adına kendi kişisel yöntemini geliştirmek durumunda kalıyor.
İnsanların sınırlı zamanı ve enerjisi, yaşamın farklı alanlarına ne ölçüde odaklanacaklarını ve ne kadar emek harcayacaklarını doğrudan etkiliyor.
Bu doğal sınır, profesyonel ve bireysel düzeydeki bağlılık seviyesini tayin ediyor.
Şirketlerin tek taraflı dayatmalarıyla şekillenecek bir kas ya da 'ya hep ya hiç' kalıbına sığdırılacak bir kavram olmaktan uzak olan sadakat; aksine sürekli kabuk değiştiren, esnek ve dinamik bir yapıyı temsil ediyor.
Bu yapı, sadece asgari beklentileri karşılamaktan başlayıp zirve performansa kadar uzanan geniş bir yelpazeyi kapsıyor.
Çalışanlar akın ediyor: Yıllık izin bitti, sıra uzaktan izinde
SADAKATİN YENİ KURALLARI TAKDİR EDİLMEK VE DESTEKLENMEK ÜZERİNE YAZILIYOR
Bugün personellerin sadakat sınırlarını bizzat çalışanların kendisi belirliyor.
Değişen yaşam koşullarıyla beraber bireyler, mesleki bağlılıklarını yeni baştan tanımlıyor ve çok ağır bedeller ödeme pahasına sadece kariyere odaklanmayı geri çeviriyor.
Sadakatin kuralları yeniden yazılırken, vizyoner firmalar bu süreci bir avantaja dönüştürme potansiyeline sahip.
Bir kurum ile personeli arasındaki ilişki, insan ilişkilerine benziyor; sürdürülebilirlik ancak karşılıklı adımlarla mümkün hale geliyor.
Efor ve yatırım dengesi bozulduğunda güvensizlik, hayal kırıklığı ya da "Neden uğraşayım ki?" sorgulaması baş gösteriyor.
Sevindirici olan taraf ise, çalışanların gösterdikleri gayretin karşılığında ne talep ettiklerini çok net bilmesi oluyor.
Türkiye genelinde çalışanların yüzde 43'ü samimi ve arkalarında duran bir iş yeri atmosferini en önemli tatmin unsuru olarak nitelendirirken, yüzde 40'ı ise emeklerinin fark edilmesini ve takdir görmeyi istiyor.
Büyük çoğunluk adaletli bir çalışma düzeni, eşit muamele ve istihdam güvencesi arıyor.
Öte yandan çevre koruma, yönetim kadrosunda cinsiyet eşitliği ya da çeşitlilik gibi kurumsal hassasiyetler tüm çalışanlar tarafından aynı derecede önemsenmiyor.
DEV ARAŞTIRMA ON ÜLKEDEN BİNLERCE ÇALIŞANIN SESİNİ DUYURUYOR
Söz konusu çalışma, 2025 yılının ilk yarısında Ipsos ortaklığı ile farklı coğrafyalardaki iş gücünün kurumsal bağlılık tanımlarını geniş bir çerçevede ele almak üzere tasarlandı.
Toplamda 10 ülkeden 8.700 katılımcı ile 80 çalışanın doğrudan görüşlerini harmanlayan bu kapsamlı araştırma, modern bireylerin mesleklerini günlük yaşam ritimleri içine nasıl entegre ettiklerine dair paha biçilemez analizler sunuyor.
Çalışanların yüzde 82'si bu çalışma modelinde mutlu
